(¯`•._.•[ En Sevgili'ye Hoş Geldiniz ]•._.•´¯)

2008-03-08T04:36:00.054-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.053-08:00

ALLAH'ım Seni Çok Seviyorum!

Dedim: Çok yalnızım.
Dedin: ... فَإِنِّي قَرِيبٌ Ben ki sana çok yakınım.

Bakara-186

Dedim: Evet biliyorum sen bana yakınsın ama ben senden uzağım, keşke ben de sana yakın olabilseydim.
Dedin: وَاذْكُر رَّبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَخِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ
Rabbini sabah akşam, yüksek olmayan bir sesle, kendi kendine, ürpertiyle, yalvara yalvara ve için için zikret.

Araf-205

Dedim: Buda senin yardımını ister
Dedin: أَلَا تُحِبُّونَ أَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ ALLAH'ın sizi bağışlamasını istemez misiniz? Nur-22

Dedim: Tabii ki, beni affetmeni çok isterim.
Dedin: وَاسْتَغْفِرُواْ رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُواْ إِلَيْهِ(Öyleyse)Rabbinizden bağışlanma dileyin, sonra O'na tövbe edin. Gerçekten benim rabbim, esirgeyendir, sevendir.

Hud-90

Dedim: Çok günahkârım, bu kadar günahla ben ne yaparım?
Dedin:أَلَمْ يَعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ ALLAH'ın, kullarının tövbesini kabul edeceğini.. ve ALLAH'ın tövbeyi çok kabul eden ve pek esirgeyen olduğunu hâlâ bilmezler mi? Tevbe-104.

Dedim: Defalarca tövbe edip tövbemi bozdum, artık yüzüm kalmadı.
Dedin: اللَّهِ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ (2) غَافِرِ الذَّنبِ وَقَابِلِ التَّوْبِِ ALLAH aziz ve bilendir, o günahları bağışlayan ve kullarının tövbesini kabul edendir. Ğafir-2/3.

Dedim: Bunca günahım var,hangisinin tövbesini yapayım?!
Dedin: إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًاALLAH bütün günahları bağışlayandır. Zümer-53.

Dedim: Yani yine gelsem yine beni bağışlar mısın?
Dedin: وَ مَن يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللّهُALLAH'tan başka günahları bağışlayacak olan yoktur. Ali İmran-135.

Dedim: Ne kadar güzelsin ALLAH'ım! Bilmiyorum bu sözlerin karşısında niçin böylesine içim içime sığmıyor ve erimeye başlıyorum, seni çok seviyorum.
Dedin: إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ Şüphesiz ki ALLAH tövbe edenleri ve temizlenenleri sever.
Birden 'İlahım ve Rabbim benim senden başka kimim var' dedim.
Sen de أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ
'ALLAH kuluna yetmez mi?' (Zümer-36) dedin.

Dedim: Sen ki beni bu kadar çok seviyorsun ve bana karşı bu kadar iyisin ben ne yapabilirim?
Dedin: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا (41) وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا (42) هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا
Ey inananlar! ALLAH'ı çokça zikredin. Ve O'nu sabah-akşam tesbih edin. Sizi karanlıklardan aydınlığa çıkarmak için üzerinize rahmetini gönderen Odur. Melekleri de size istiğfar eder. ALLAH, müminlere karşı çok merhametlidir. Ahzap-41/43.

Kendi kendime dedim: ALLAH'ım seni çok seviyorum.

.

2008-03-08T04:36:00.052-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.051-08:00

AŞK ATEŞTİR,ÖĞÜT YELDİR*

“Aşk odu evvel düşer ma’şûka andan âşıka

Şem’i gör ki yanmadan yandırmadı pervâneyi”

Fuzûlî

Biri pervaneye şu sözleri söyledi:

“Ey ufacık böcek, minicik kanatlı hayvan! Sen kendine lâyık bir dost tut. Öyle bir yola git, öyle bir yol tut ki, biraz olsun başarı umabilesin.

Sen kim, mum kim?

Sen neredesin, mum sevmek nerede? Semender değilsin. Ateşin etrafında dolaşma. İnsan önce kendini bilmeli, yiğitliğini denemeli, ondan sonra savaşa atılmalı.

Yarasaya baksana! Güneşten saklanıp gizlendiği için gündüzleri ortalardagörünmüyor, geceleri meydana çıkıyor. Demir pençeli kimse ile savaşmak, câhillik, kendini bilmezliktir. Düşman olduğunu bildiğin birisini dost edinmek akıllıca bir hareket değildir.

Ey pervane! Kimse sana mumun uğrunda nâhak yere ve boşu boşuna öldüğün için iyi ediyorsun demez.

Bir dilenci padişahın kızını isterse, bu saçma bir fikir beslemek, mânasız bir harekette bulunmak demektir. Ensesine tokadı yer.

Bir mecliste mum yandığı vakit, padişahlar bile yüzlerini ona çevirirler. Hâl böyle iken mum hiç sana, senin gibi âşıka yüz verir mi?

Karşısında o kadar padişahlar varken, büyükler dururken senin gibi bir müflise iltifat eder mi hiç ? Ben zannetmem.

Mum herkese nezaket, yumuşaklık, fakat sana kızgınlık gösterir. Çünkü sen zavallısın, biçâresin.

Yüreği yanık pervane ona şu cevabı verdi:

Ey tuhaf adam! Sen bu sözlerinle tuhaf oluyorsun ama iş tuhaf değil. Mum beni yakarmış, yanarmışım. Bunun ne önemi var. Yansam ne olur, kavrulsam ne çıkar. Gönlümde İbrahim’in ateşi var. Nemrud’un ateşi İbrahim’e nasıl bir gülizâr oldu ise, mumun ateşi de benim için bir gülistandır.

Gönül, canânın eteğine çekmez, canânın aşkı canın yakasına yapışır.

Ben kendi isteğimle kendimi ateşe atmıyorum ki! Boynumdaki aşk zinciri beni ateşe sürüklüyor. Mumun ateşine kavuştuğum zaman yanmıyorum ki, o beni uzakta iken yakmıştı.

Yâr, güzellik ve sevilmek icabı istediğini yapar.

Ona: Yapma, etme, günahtır denilmez ki!

Ben, yârimi sevdiğim için onun ayakları altında can vermeye hazırım. Emelim budur, zevkim de bundan ibarettir. Can benim değil mi? Kim buna engel olabilir?

Dost var iken bana varlık yakışmaz. İşte bunun için can veriyorum. İstiyorum ki, yalnız o var olsun.

Yârim güzeldir, beğenilmiştir. İstiyorum ki, ben yanarken çıkardığım alev ona sirayet ederek onun ışığına katılsın, onun ziyasını arttırsın.

Ey bana öğüt veren! Diyorsun ki: Git, kendine göre birisini bul, onu dost edin!

Bu öğüdün bana hiçbir faydası yok. Bana kâr etmez, te’sir etmez. Bilir misin ki, aşığa nasihat etmek akrebin soktuğu kimseye sızlanma, inleme demeye benzer. Sindbad kitabında çok güzel bir nükte vardır. O da şudur: “Aşk ateştir, öğüt yeldir.Yel, ateşi alevlendirir.” Bir kaplanı ne kadar dövsen, o nisbette hırçınlaşır, öfkesi şiddetlenir.

Ey nasihatçı! Sen bana fenalık yapıyorsun. İstiyorsun ki, yüzümü ateşli yerden ateşsiz, soğuk yere çevireyim.

Şimdi sıra benim. Ben sana nasihat vereyim de dinle.

Daima kendinden iyisini ara. Kendin gibilerle vakit geçirmek, vaktini zâyi etmektir. Kendi emsalinin peşinden ancak kendini beğenmişler gider. Tehlikeli yerlere ise ancak sarhoşlar gider.

Nitekim ben aşka düştüğüm zaman onun bütün belâlarını da düşündüm. Kelleyi koltuğa aldım da bu yola girdim.

Sadık bir aşık isen elini canımdan çek. Canını vermeye kıymayanlar kendini beğenen korkaklardır ve sevgiliye değil de kendi şahıslarına âşıktırlar.

Bir gün gelecek, nasıl olsa ecel pusu kuracak beni alıp götürecek. Onun için nazlı sevgilim beni öldürsün daha iyi. Onun uğrunda, onun elinde güle oynaya can veririm. Madem ki, ölüm haktır ve alına yazılmıştır, cânan uğrunda, onun elinde ve yanında ölmek daha iyi değil mi?

Bir gün ister istemez öleceksin. Yârin ayağı dibinde can vermek daha iyi değil mi?

Pervâne sâdık bir âşıktır. Tek bir ışık etrafında döner durur ve kendini yok eder. Onun yok oluşu, Vahdet yolundaki dervişin hâline benzer. Işık ilâhî aşk, pervâne ise bu aşk ile yanıp tutuşan ve hatta yokluğa erişen derviş demektir.

Pervane acziyet ve perişanlığına bakmadan aşkı ile etrafında yanıp durduğu mumun huzurunda, ma’şûkuna seslenir:

-Ey sevgilim! Hadi ben âşığım, yansam da yeridir. Peki ya sen neden yanıyorsun, niçin ağlıyorsun.

Mum inleyerek cevap verir:

-Benim tatlı balım vardı. Beni ondan ayırdılar. Şirin’im haksızlıkla elimden alındı. İşte Ferhad gibi tepemden ateş çıkıyor. Gece, meclisi aydınlatan ışığıma bakma. İçimi yakan ateşe bak.

Mum, hem bu sözleri söylüyor, hem de sararmış yanağından sel gibi gözyaşı dökülüyordu.

Mum, sözüne devamla pervaneye dedi ki:

Ey pervane! Ey aşk iddiacısı! Aşk, senin işin değil. Seninki bir kuru iddiadan ibaret. Sende ne sabır var, ne de metanet ve tahammül.

Sen azıcık bir ışık ve ateş gördün mü, hemen yanıyorsun. Ben ise tamamıyla yanıncaya kadar dikilip duruyor, dayanıyorum.

Aşk ateşi senin yalnız kanadını, benim ise bütün vücudumu, baştan aşağı yakar.

Derviş de mum gibidir. Dışı parlaktır ama içi yanmıştır.

Artık gece bitiyor, sabah oluyordu. Peri yüzlü bir hizmetçi gelip mumu söndürdü.

Zavallı mum, dumanı tepesinden çıkarken:

“Aşkın sonu budur işte.” dedi ve can verdi.

Mustafa Demirci/AŞKIN HÜKÜMRANLIĞI adlı eserinden alıntıdır.

.

2008-03-08T04:36:00.050-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.049-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.048-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.047-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.046-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.045-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.044-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.043-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.042-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.041-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.040-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.039-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.038-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.037-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.036-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.035-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.034-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.033-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.032-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.031-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.030-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.029-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.028-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.027-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.026-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.025-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.024-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.023-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.022-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.021-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.020-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.019-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.018-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.017-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.016-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.015-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.014-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.013-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.011-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.009-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.007-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.005-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.003-08:00

.

2008-03-08T04:36:00.001-08:00

.

2008-03-08T04:35:00.002-08:00

.

2008-03-08T04:35:00.001-08:00

.

2008-01-10T05:17:00.001-08:00

___________________________________________

2008-01-10T05:13:00.001-08:00

AH MİNE'L - AŞK

Fuzûlî, Kays'ın bütün aşkını yüreğine yükleyip hasret çadırında sevda çilesini doldurttuğu Leyla'ya bir gece muma hitaben şöyle dedirtir:

"Gel ey gözü bağlı, bağrı dağlı; başı karalı, ayağı bağlı!
Gel seninle ikimiz hem-nefes olalım ve yanan bağrının sırlarını söyleşelim.
Nedir seni bunca ağlatan dert ve benzini sarartıp içini kavuran elem?
Baştan ayağa nedir bu yanmak?
Durmadan gönül derdine boyanmak?
Aslın ne ola ki; hayat suyun ateşten yaratılmıştır?
Her an yangınlardasın; hem ateşe boğuluyorsun, aynı anda hem suya!
Ey seher kuşu, ne sihirler yapmaktasın ki, ateşin suyundan daha keskindir?
İşte vefada ben sana benzemekteyim; hatta belki vefam senden nice kat ziyadedir.
Çünkü ey kalbi eriyen, sen her gece yanıyorsun; bense her gece ve gündüz yanıyor ve eriyorum.
Üstelik sende ah etmek de yoktur ama bende var!
Senin için ne hoştur meclislerde yaşlar döküp içindekileri açığa vurmak.

Üstelik senin gönlündeki, dilindedir daim.
Ya ben ne yapayım, ney gibi inleyip dururken?
Ben öyle her olur olmaz ile yoldaşlık edemem; başımı kesseler, sırrımı söylemem.
Şimdi sana söyleyecek olsam derdimi, dayanamazsın, yanmaktan helâk olursun.
İçin için yanan bu sırra benim gönlüm bile zor dayanırken, onu sana söyleyecek olsam ahımın ateşiyle kül olmaz mısın sanıyorsun?
Bu vakitler, yanılıp yenildim de bu derdi o dildara söyledim. Ne çare bana yoldaş olmadı.
Bu derde dayanamayıp sahralara düştü, kaçtı, uzaklaştı gitti. Onun için şimdi acılarımı senin yanında da açmayayım ki, sen de tıpkı o sevgili gibi kaçıp gitme benden."

İskender Pala

KENDİMİ ARIYORUM GÖREN VAR MI?

2008-01-10T05:03:00.000-08:00

KALPLERİMİZ ÇOK GENİŞTİ. İÇİNİ HEP BEN’LERLE DOLDURDUK. SANKİ BEN’LER KALPLERİMİZİ DAHA DA GENİŞLETTİ. KALPLERİMİZ GENİŞLEDİ GENİŞLEMESİNE AMA İÇİNDE O KADAR ÇOK BEN VARDI Kİ SEN’LERE YER KALMADI. KALPLERİMİZİ BEN’LERDEN SEN’LERE AÇMAYI BAŞARAMADIK. BUNU BAŞARMANIN BELKİ DE TEK YOLU VARDI… BEN’İ ÖLDÜRMEK.

Mevlana Mesnevi’sinde bir hikâye anlatır:
Bir adam, dostunun kapısına gelip, kapısını çalar. İçeriden gelen ses:
-Kapıyı çalan da kim, diye sorar.
Adam:
-BEN’im, diye cevap verince, dostu:
-Git, şimdi zamanı değil, sonra gel der.
-Adam, kapıdan ayrılır ve bir yıl dostunun hasretiyle yanıp tutuşur. Bir yılın sonunda dostunun kapısına tekrar gelir. Reddedilme korkusuyla kapıyı çalar.
İçeriden gelen ses:

-Kim o, diye sorar. Adam:
-SEN’im, diye cevap verir.
Dost, adamı içeri davet eder:
-Mademki BEN’sin, içeri gir. Ev dar iki kişi sığmıyor, der.
Kaçımızın SEN’ im diyebileceği, ruhunu birleştirebileceği bir dostu var? Kaçımız BEN’ini SEN yapmayı başarabildi? İşimiz hep BEN'lerle. Çok sevdiğimizi söylediğimiz halde SEN’im diyemiyoruz sevdiğimize. Ya sevgimizde bir problem var ya da BEN’imizde. Eğer sevdiğimizle SEN olabilseydik, arada mesafeler olsa bile SEN'imiz hep yakın olurdu. Bu yüzden “gözden ırak olan gönülden de ırak olur” sözü, SEN olamayan BEN’ler için doğru olsa gerek. SEN olmayı başarabilseydik maddi mesafelerin bir önemi olmaz, gözümüzden ıraklık, gönlümüzdeki ıraklığa engel olurdu.
Biz BEN’likleri ne zaman aşarsak SEN’likler o kadar yanı başımızda olacak. “Gerçek aşk” da bu olsa gerek. SEN-BEN değil, sevdiğimizle bir olmak.

BEN’ini Leylası ile SEN yapan Mecnun’a "adın ne?" diye sorduklarında, "Leyla" diye cevap vermişti. Mecnun’un karşısına bir gün Leyla çıktığında, önce onu tanıyamamış, Leyla olduğunu anladığında ise ona şunları söylemişti; “Bir bütün idim ben Leylâ ile. Sense Leylâ’yım diyorsun. Sen Leylâ isen eğer; beni yakmaya hayalin yeter, takatim yok sana kavuşmaya. Varlığı olmayan bir zerreye aynadan ne fayda? Canım gideli hayli zamandır, cismindeki bir başka candır; bir özge candır. Sensin beni benden ayıran, uzaklaştıran. Ben yokum, senin tecellin var. Vuslatının ağır yükünü kaldıramam ki. Önceleri sen vardın, şimdi ben yok oldum. Manevi dünyamda dostum daima sensin.”(2) Leyla öldüğünde ise Mecnun’a "Leyla ölmedi mi?" diye sorduklarında "Hayır, BEN Leyla’yım" diye cevap vermişti.

Hallac-ı Mansur, Allah'tan başka her şeyin batıl ve yalnız Allah'ın hak olduğuna kesin kanaat getirince, “sen kimsin?” sorusuna muhatap olduğunda "Ene'l-Hakk" (ben Hakk’ım) diye cevap vermiş ve bu cevap onun idamına sebep olmuştu. BEN’ini SEN yapmanın ne demek olduğunu bilmeyenler, kelime mânâsı; "Ben Hakk'ım" demek olan "Enel-Hak" sözünün hakîki mânâsının: "Ben yokum, Hakk var" demek olduğunu anlayamamışlar ve bu Hakk aşığını idam etmişlerdi.

Bir rivayete göre Hallac-ı Mansur’u darağacına astıkları vakit İblis yanına gelmiş ve "Bir sen “ENE (BEN)” dedin, bir de ben (Sen ene'l-Hakk dedin, ben "ene hayrun minhu" [Ben ondan hayırlıyım] dedim). Nasıl oluyor da Allah, bu yüzden senin üzerine rahmet, benim üzerime lânet yağdırıyor?" diye sormuş. Hallâc-ı Mansûr şu cevâbı vermiş: “Sen "Ene" dedin, kendini ortaya koydun, ben "Ene" dedim, kendimi ortadan kovdum. Benliği ortaya getirmenin kötü, benliği ortadan kaldırmanın ise iyi olduğunu bilesin, diye bana rahmet, sana lânet etti."

Ene'l-Hakk’ı bir başka şekilde ifade eden Yunus Emre de “Beni bende deme ben bende değilem… Bir ben vardır bende benden içeru” demiştir.

Hakk’ı dost edinip BEN’ini unutanlar bu birkaç örnekle sınırlı değil. Şimdi soralım BEN’imize, SEN’im diyebileceğimiz bir dostu bulmayı başardık mı? Birinin SEN’im diyebileceği kadar dost olabildik mi?
Kalplerimiz çok genişti. İçini hep BEN’lerle doldurduk. Sanki BEN’ler kalplerimizi daha da genişletti. Kalplerimiz genişledi genişlemesine ama içinde o kadar çok BEN vardı ki SEN’lere yer kalmadı. Kalplerimizi BEN’lerden SEN’lere açmayı başaramadık. Bunu başarmanın belki de tek yolu vardı… BEN’i öldürmek. BEN’i öldürmek kolay kolay olacak bir şey değildi. BEN’e SEN dedirtebilmek için BEN’in iyi bir terbiyeye ihtiyacı vardı. BEN terbiye olmazsa SEN’i bulmak mümkün olmazdı. Bu terbiye de sevgi ve aşk ile olurdu.

BEN’imizi terbiye etmek için uğraştık mı? Böyle bir amacımız oldu mu?..

Muhyiddin İhyâ Efendi, “Rabbim, sen beni bana verdin,/ Ben de kendimi sana veriyorum” diyor. Bizi, bize veren O’na BEN’imizi verebildik mi? “Kendimi arıyorum, gören var mı?” diyecek kadar BEN’ini O’na veren ve O’nunla SEN olabilen Erzurumlu İbrahim Hakkı, O’ndan gelen her şeye razı olduğunu şu dizeleriyle bildiriyor:

Hoştur bana senden gelen,
Ya gonca gül, yahut diken
Ya hayattır yahut kefen,
Nârın da hoş, nurun da hoş,
Kahrın da hoş, lütfun da hoş.
Gelse celalinden cefa
Yahut cemalinden vefa
İkisi de cana safa
Nârın da hoş, nurun da hoş,
Kahrın da hoş lütfun da hoş”
Ne mutlu SEN’ini bulabilene…

Meryem Uçar

DİPNOT
* Pala, İskender: (2000), Timaş Yay., 112 syf.

Tesettür!...

2008-01-10T04:54:00.001-08:00

NOT:Asagidaki yazi degerli bir müslüman kardesimizin yazmis oldugu mektuptur....

Gercekten tesettürün islamda nasil olmasi gerektigi ile ilgili güzel bilgiler vermektedir........

Sabrederek okuyalim insaallah......

Bismillâhirrahmânirrahîm

Esselâmu Aleyküm,

Muhterem Başörtülü Hanımefendi Kardeşlerim,

Bendeniz İlahiyat Fakültesi mezunu, evli ve bir çocuk babası bir kardeşinizim. Hergün binlerce insanın geçtiği işlek bir yol üzerinde bir dükkanım var. Bu yüzden birçok farklı insan görüyor ve yine birçok insanla görüşüyorum.

Sizlere bu mektubu yazmamın sebebi hergün gördüğüm insanların içinde yer alan yüzlerce başörtülü kardeşimin bazılarında tesbit ettiğim giyinme yanlışları hakkında sizleri uyarmak istememdir.

Buna cür`et etmemin sebebi de Yüce Rabbimiz Allah`ın şu ayeti ve önderimiz Hz. Muhammed`in (s.a.v.) şu sözleridir:

*-"Sizden hayra çağıran, iyiliği emredip kötülüğü meneden bir topluluk bulunsun. İşte onlar kurtuluşa erenlerdir." (Al-i İmran Suresi Ayet 104)

*-"Sizden birisi bir kötülük görürse onu eli ile değiştirsin, buna gücü yetmezse dili ile değiştirsin, buna da gücü yetmezse kalbi ile bu durumu kötü görsün; ki bu da imanın en zayıfıdır." (Hadis-i Şerif)

*-"Ya iyiliği emreder, kötülüğü menedersiniz; ya da başınıza Allah`tan gelecek bir musibeti beklersiniz." (Hadis-i Şerif)

*-"Muhakkak ki din nasihattır." (Hadis-i Şerif)

Muhterem Kardeşlerim,

Öncelikle şunu belirtmek isterim ki, bazı İslam düşmanlarının iftiralarının aksine bu din, kadını hor gördüğünden değil; tam aksine onu herkesin istediği şekilde göremeyeceği nadide bir mücevher gibi kabul ettiğinden, onu kem gözlerden korumak istediğinden yani ona değer verdiğinden dolayı örtünme emrini getirmiştir. Şu bilinmelidir ki İslam`dan başka hiçbir sistem, hangi inançtan olursa olsun, sonuçta bütün insanların ulaşmak istediği en değerli yer olan Cennet`i, "anneler`in ayağının altında" kabul edecek kadar kadınlara değer vermemiştir.

Başörtüsü ve örtünme emri, farz olduğu "müslümanlar" tarafından kesin olarak bilinen bir emirdir; bu konuda hiç bir şüphemiz yoktur ve müslümanlar bu emri severek yerine getirirler. Çünkü onlar Allah`ın ve Rasulunün emirlerine sıkı sıkıya bağlıdırlar ve "şiddeti her tarafa yayılacak olan büyük bir günün azabından" korkarlar.

Son senelerdeki başörtüsü tartışmaları, bazı bilgisiz veya kötü niyetli kişilerin yanlış veya kasıtlı yorumları halkımızdan bazı kesimleri yanıltma ve sanki İslam`da örtünme emri yokmuş gibi bir hava estirme amacı gütmektedir. Birtakım yeni yetme İlahiyatçı veya din adamı görüntüsündeki şahıslar dünyada tek akıllı kendileri kalmış gibi Allah`ın ve Peygamberi`nin bu kesin emrini ilgili ayet ve hadisleri kendi hevesleri doğrultusunda yorumlayarak yozlaştırmaya çalışmaktadırlar.

Bu kişilere sormak gerekir; örtünme emrini (hâşâ) Peygamberimiz`den başlayarak asırlar boyunca bütün Sahabe, herbiri yüzlerce eser vermiş bütün İslam alimleri ve sonra bütün Müslümanlar yanlış anladı da; üç-dört kitap yazmayla profesör olan bu yeni yetmeler mi doğru anlıyor(?) Tabii ki hayır...

Hadi bir anlık bütün dînî emir ve kavramları bir tarafa bırakalım, din diye birşey yok farzedelim; bu durumda bile başörtüsü bizim için vazgeçilmezdir. Çünkü başörtüsü bizim örfümüzde, kültürümüzde, tarihimizde kayıtlıdır, kazılıdır: İşte Anadolu Kurtuluş Savaşı`nda kağnıyla cepheye mermi taşıyan başörtülü ninelerimiz, işte köyüne saldıran düşmana satırla girişen Nene Hatunlar, işte örtüye uzanan bir düşman eli sebebiyle Maraş`tan Güneydoğu Kurtuluş hareketini başlatan Kahraman Maraş halkı ve işte "İstiklal Marşımızın yazarı" büyük şair, büyük insan Mehmet Akif Ersoy ve onun iki dizesi...:

Kızımın iffeti batmakta rezîlin gözüne;

Acırım tükrüğe billâhi tükürsem yüzüne!

Başörtüsüne karşı duran bir Anadolu insanı bırakın dinine karşı olmayı, kendi milliyetine ve kültürüne karşıdır demektir, bir zamanlar Maraş`ta örtüye el uzatan düşmanla aynı safta demektir...

Bu girişin ardından tekrar esas konumuza dönelim.

Çok Değerli Başörtülü Hanım Kardeşlerim,

Örtünme emrinin amaçları arasında siz değerli hanım kardeşlerimizi kem gözlerden, hain bakışlardan korumak ve yabancı erkeklerin dikkatinin üzerlerinize çekilmemesini sağlamak olmasına rağmen, bazı kardeşlerimiz bu emri yerine getirmeye çalışırken yaptıkları hatalarla bu amaçların tersinin gerçekleşmesine sebep oluyor ve maalesef örtünüyoruz sandıkları halde örtünmüyorlar.

Bu durum da sizleri seven ve saygı duyan biz erkek din kardeşlerinizi üzüyor. Çünkü siz bizler için çok değerlisiniz. Sizler bizim ya anamız, ya bacımız, ya kızımız ya da hanımımızsınız. Bizler sizin yalnızca Allah`ın emrini tutarak örtünmenizden dolayı sizlerle gurur duyuyoruz, sizler bizim namusumuz ve Fatih`leri doğuran ve doğuracak en değerli varlıklarımızsınız, bizler sizin saçınızın bir telini bile esen rüzgardan sakınırız, kıskanırız.

Şimdi burada öncelikle konumuzla ilgili olan ve eğer müslümansak bizleri bağlaması gereken, hanımların giyinmesi ile ilgili bir ayeti, Peygamberimizin sözleri olan hadislerden birkaçını ve O`nun ocağında yetişmiş değerli hanımı Hz. Aişe`nin iki sözünü sizlere hatırlatmak istiyorum:

1- Ayet: "Mü`min kadınlara da söyle: Gözlerini (harama bakmaktan) korusunlar; namus ve iffetlerini esirgesinler. Görünen kısımları hariç, zinetlerini açmasınlar. Başörtülerini yakalarının üzerine koysunlar... Gizlemekte oldukları zinetleri anlaşılsın diye ayaklarını yere vurmasınlar..." (Nûr Suresi Ayet 31.)

2- Hadis: Hz. Aişe`den rivayet edildiğine göre bir gün kızkardeşi Esma ince bir elbise ile Rasulullah`ın huzuruna girmişti. Hz Peygamber bunun üzerine hemen ondan yüzünü çevirdi ve şöyle buyurdu: "Ey Esma! Şüphesiz kadınlar erginlik çağına ulaşınca onun şu ve şu yerlerinden başkasının görünmesi uygun değildir." Hz Peygamber bunu söylerken yüzünü ve ellerini işaret etti. (Ebu Davud Libas 31.)

3- Hadis: "Ümmetimin son dönemlerinde giyimli fakat çıplak bir takım kadınlar olacak, bunların başlarının üstü deve hörgücü gibi bulunacaktır. Onlar cennete giremez, cennetin kokusunu bile alamazlar." (Ebu Davud Libas 125, Cennet 52.)

4- Hadis: Birgün Peygamberimiz bir arkadaşına Mısır`da dokunmuş bir keten kumaş vermiş, yarısından kendine gömlek diktirmesini, diğer yarısından ise hanımının giysi yapmasını istemiştir. Ancak daha sonra şöyle buyurmuştur: "Hanımına git söyle altına bir gömlek diksin. Çünkü vücut şeklinin ortaya çıkmasından korkarım." (El Kurtubî, El Cami`, XIV, 156.)

5- Peygamberimizin Hanımı Hz. Aişe`nin Sözleri: Temim Oğulları kabilesinden bir takım kadınlar Hz Aişe`yi ziyarete gelmişlerdi. Üstlerinde ince giysiler vardı. Hz Aişe onlara şöyle dedi: "Eğer sizler mü`minler iseniz, bunlar inanmış hanımların giysileri değildir. Eğer mü`min değilseniz o zaman durum değişir."

Yine birgün onun huzuruna, ince başörtülü bir gelin getirilmişti. Bunun üzerine O şöyle dedi: "Nûr Suresine inanan bir kadın bunu örtünmez." (El Kurtubî, El Cami`, XIV, 157.)

6- Hadis: "Bir kadın koku sürünerek dışarı çıkar ve koku ulaşsın diye bir topluluğun yanına giderse zinaya bir adım atmış olur." (Tirmizi, Edeb, 35; Nesâî, Zîne, 35)

7- Hadis: "Kadınlardan erkeklere benzeyenlerle; erkeklerden kadınlara benzeyenler bizden değildir." (Buhârî, Libas, 61)

Muhterem Başörtülü Kardeşlerim,

Şimdi sizlere bu mektubu yazma sebebim olan noktalara değinmeye geçebilirim. Burada bazı hanım kardeşlerimizin özellikle yaz aylarında düştükleri örtünme ve giyinme yanlışlarını madde madde sayarak sizleri uyarmak istiyorum:

A- SOKAKTA GİYİLEN ELBİSEDE YAPILAN YANLIŞLIKLAR:

1- İçi gösteren astarsız ve ince gömlek, elbise, özellikle etek (şifon ve organze türü):

Bazı kardeşlerimiz sokakta dış elbise olarak, güneş ışığı veya dükkanların ışıkları vurduğu zaman ve hatta ışık vurmadan bile içini gösteren ince elbise veya ceket altı etek giyiyorlar. Bu da çok vahim sonuçlara neden oluyor ve maalesef bazen içiniz görünüyor. Bu tür giyinme hatası geçen yaz mevsiminde had safhada idi bu yaz da öyle olacağa benziyor. Kardeşlerimiz bu tavırlarıyla yukarıda saydığımız 2, 3, 4 ve 5. hadislere aykırı davranıyorlar. Lütfen bu yanlışa düşmeyin.

2- Dar ve vücuda yapışan elbise, tişört ve gömlek:

Sokakta dış elbise olarak bu tür şeyler giyilince vücut hatları belli oluyor ve erkeklerin dikkatini çeker bir hale geliyor. Bu tür giyinişler de örtünme emrinin genel amaçları ile yukarıdaki 3. ve 4. hadislerin emirlerine aykırı. Lütfen sokakta dış elbise olarak bu tür şeyleri giymeyin.

3- İçi göstermese ve dar olmasa bile kumaşının türü sebebiyle vücuda yapışan ve vücut hatlarını belli eden elbise ve etek. (Buzy, ipekli türü vb.):

Bir üst maddedeki mahzurlar bu tür giyinişte de mevcut. Lütfen sokakta dış elbise olarak bu tür şeyleri giymeyin.

4- Pantolon:

Bazı başörtülü hanım kardeşlerimiz dış giysi olarak beline kadar bir üst elbise veya ceket giydiği halde belden aşağısı açıkta kalacak şekilde altına pantolon, hatta bazen dar pantolon ve hatta ne kadar acıdır ki bazen de bulucin giyiyorlar. Bu da vücut hatlarını belli ediyor ve dikkat çekiyor. Üstelik başörtülü bir hanımın böyle giyinmesi daha çok dikkat çekiyor ve İslam`la alakası olmayan insanların bile "Şuna bak bir de başörtüsü takıyor!" demesine neden oluyor. Onların öyle demesi bir yana bu tür giyinişler örtünme emrinin genel amaçları ile çelişki halinde. Bir de bu tür bir giyiniş yukarıdaki 7. hadiste geçen Peygamber Efendimizin şiddetli yasağının sınırlarını zorluyor. Lütfen bu tür olumsuzluklara sebep ve bir erkek giysisi olan pantolonu sokakta giymeyiniz.

5- Kısa kollu elbise:

Hayret edilecek bir şekilde son zamanlarda bu tür giyinişlere de rastlıyoruz. Özellikle bazı genç hanım kardeşlerimiz de üstlerine delikli, dantelli veya saydam bir üst giyisisi alıyor ve kısa kollu giyisisi bunun altından görülüyor. Oysa örtünme emrinin gerçekleşmesi için kolların kapalı olması gerekiyor. Yukarıdaki 2. hadiste Peygamberimiz, hanımların yabancı erkeklere karşı yalnızca yüz ve ellerinin açık kalacabileceğini söylüyor. Lütfen bu noktaya dikkat edin ve bu tür yanlışlara düşmekten kaçının.

6- Yırtmaçlı etek:

Anlaşılması çok güç ama bazı kardeşlerimiz de dış elbise olarak altlarına yırtmaçlı etek giyiyorlar. Gene anlaşılması çok güçtür ki bu yırtmaç bazen diz kapaklarına kadar bile çıkabiliyor.

Kardeşlerim! Böyle örtünme olur mu? Yanlış yapıyorsunuz! Yoksa son zamanlardaki tesettür tartışmaları, televizyon ve tesettür defileleri vs. bizlere temel bazı şeyleri, bazı değerleri unutturdu mu? Kardeşlerim bu tarzda bir giyinmeyle ayete de hadise de, örtünme emrinin amaçlarına da muhalefet ediyorsunuz. Tesettürlü bir hanımınefendinin böyle bir giyiniş tarzı olamaz. Lütfen bu hataya düşmeyiniz.

7- Manto ve pardesü türlerinden: 1-İçini gösteren, 2-Çok aşırı süslü, 3-Çok dikkat çekici renkli (mesela kırmızı), 4-Dar, 5-Uzun yırtmaçlı, 6-Parlak deri, 7-Bele doğru daralan (Rus modeli):

Bu tür pardesü ve mantolar da dikkatleri üzerinize çekmenize veya bazen vücut hatlarınızın belli olmasına sebep oluyor. Oysa örtünme emrinin amaçları arasında bunları önlemek var. Lütfen pardesü ve mantonuzun böyle olmamasına özen gösterin.

B- BAŞÖRTÜSÜ YANLIŞLARI:

1- İçini gösteren ince türde baş örtüsü:

Yine arkadan ışık vurunca ve hatta bazen vurmadan bile içini gösteren başörtüler takılıyor. Bu durum da yukarıda 5. maddede Hz. Aişe`nin söylediği gibi dinin bu emrine açık bir muhalefet oluyor. Lütfen sokakta takacağınız başörtünüzü seçerken ve takarken içini göstermeyecek kalınlık ve kalitede olmasına dikkat edin.

2- Boynu örtmeyen baş örtüsü:

Bu yanlış uygulamaya da oldukça çok rastlanıyor. Yalnızca çene altında veya ensede bir düğüm atılınca boyun açık kalıyor ve yukarıdaki 1. ayette geçen "Başörtülerini yakalarının üzerine koysunlar" emri gerçekleşmiyor. Lütfen başörtünüzün ucunu boynunuzu da kapatacak şekilde yakanızın üzerine sarkıtın.

3- Saçı tam örtmeyen, saçtan arkaya kayan ve saçın önünü dışarı çıkaran baş örtüsü:

Bu yanlışa bir üst 2. maddedeki gibi başını bağlayan kardeşlerimiz düşüyor ve örtünme emri tam olarak gerçekleşmiyor. Lütfen başörtünüzü güzel ve sağlam bağlayarak veya altına tülbent takarak kaymamasını ve saçınızın hiçbir tarafının görünmemesini sağlayınız.

4- Aşırı süslü, dikkat çekici renkte (mesela kırmızı) ve yaldızlı başörtüsü:

Bu tür başörtüsü de dikkatleri ve bakışları üzerinize çekiyor. Oysa ki bu sonuç örtünme emrinin hedeflerinden değil. Lütfen sade veya aşırı süslü olmayan başörtülerini tercih edin.

5- Pardesü veya elbisenin içinde bırakılmak ve boyun veya ense üzerinde düğümlenmek suretiyle sıktırılan, böylece başın veya saçın şeklini ortaya çıkaran başörtüsü:

Yukarıda saydıklarım kadar tehlikeli olmasa da bu uygulama özellikle genç hanım kardeşlerimiz arasında oldukça yaygın. Hele bazı kardeşlerimiz başörtülerini böyle bağlamakla birlikte bir de saçlarını topuz yapıyor veya yukarıya doğru topluyorlar. Bu durumda başları 3. hadiste geçen tabirle "deve hörgücü"ne benziyor. Takdir edersiniz ki bu da çok dikkat çekici oluyor ve örtünmenin amacını bir ölçüde tehlikeye düşürüyor. Bu kardeşinizi dinlerseniz lütfen böyle yapmayın ve ayette geçtiği gibi başörtünüzü yakanızın üzerine koyarak sarkıtın derim.

C-AKSESUAR VE AYRINTI YANLIŞLARI:

Bunları şöyle sıralayabiliriz:

Bazı genç hanım kardeşlerimin kullandıkları;

-Özellikle nakışlı eşarp altı alın süsleri,

-Dış elbisenin üzerine giyilen çok süslü ve dikkat çekici delikli, dantelli, saydam veya çok parlak deriden ceketler,

-Cafcaflı ve parlak çantalar,

-Aşırı süslü, dikkat çekici, uzun topuklu veya çok yüksek tabanlı ayakkabılar,

-Tıbbî zorunluluğu olmayan ve gösteriş niyetiyle takılan güneş gözlükleri,

-Yukarıdaki 6. hadise aykırı olarak aşırı tarzda parfüm sürünme ve makyaj.

Çok Değerli Genç Hanımefendi Kardeşlerim!

Gençlik çağında olmanız sebebiyle güzel görünmek ve beğenilmek istediğinizi biliyorum. Ancak inanın ki siz kardeşlerimin güzel olmak ve beğenilmek için bu süslü şeylerin hiçbirine ihtiyacınız yok. Çünkü sizin yüzünüzde Allah`ın verdiği bir nur var, sizin yüzünüzde Peygamberimizin "İmandandır" dediği "Hayâ"nın yani utanmanın güzelliği, berraklığı, temizliği var. Ben, şu dizelerde sizleri görüyorum:

O YÜZ, HER HATTI TEVHİD KALEMİNDEN BİR SATIR;

O YÜZ Kİ, GÖZ DEĞİNCE ALLAH`I HATIRLATIR...

Bu güzelliği ve nuru siz göremeseniz de biz görüyoruz; siz bilemeseniz de biz biliyoruz. Hatta öyle ki bu nurunuz bazı karanlık odakları ve yarasaları da rahatsız ediyor... Bu güzelliğiniz, bu nurunuz yıkılmak, yok edilmek isteniyor...

Kardeşlerim, tabii ki temiz, uyumlu ve size yakışanı giyeceksiniz, tabii ki paspal olmayacaksınız. Temizlik ve düzen zaten bizim dinimizin emirleri arasında. Ama bir müslümanın çoğu işinde olması gerektiği gibi orta yolu kaybetmeyeceğiz. Bahsettiğim türlerde yanlış giyinerek dikkat çekme sınırına geçmeyeceğiz.

Ve genç kardeşlerim şunu da bilin ki eğer evleneceğiniz erkek, sizi sadece görünüşünüzden ve güzelliğinizden dolayı beğenecekse bu durumun ileride sizin için bir felaket olma ihtimali vardır. Çünkü güzellik birgün gidebilir veya birgün sizden daha güzel bir insan çıkabilir; eğer o kişi sırf güzelliğinize bakıp da sizi tercih etmişse böyle bir durumda sizden uzaklaşması ihtimali de yüksektir. Buna karşılık beğenilmenizi ve tercih edilmenizi sağlayan sizin temizliğiniz, sadeliğiniz, iç güzelliğiniz, hayânız, terbiyeniz ve ahlâkınız olursa -Allah`ın izniyle- ömür boyu hiç bitmeyecek güzellikler başlar.

Eğer imanlı ve dindar beyler istiyorsanız bu niyette olmanızı tavsiye ederim. Çünkü sizi arayacak olan müslüman ve dindar erkekler de Peygamber Efendimizin şu hitabıyla karşı karşıyadır ve ona göre hareket edeceklerdir: "Kadın dört şeyi için nikâhlanır: Malı, güzelliği, soyu ve dini için. Sen dindar olanını tercih et..."

Kardeşlerim, bendeniz buna inandım, böyle yaşadım, böyle dua ettim, böyle aradım ve Allah da bana tam istediğim gibi bir hanım verdi...Umarım size de salih beyler nasib eder.

Değerli Başörtülü Hanım Kardeşlerim,

Bu söylediklerimi lütfen "İyi dost acı söyler." sözü çerçevesinde, sizleri seven bir kardeşinizin uyarısı olarak alın. Benim kimseye bir kastım veya ithamım yok. Allah ve Rasulunu tasdik eden herkes müslümandır. Ancak Allah`ın bir emrini yerine getirirken bunu doğru uygulamak lazım; yoksa bilmeden zararlı çıkılabilir veya hedeflenen fayda elde edilmez. Dediğim gibi sizler bizim için çok değerlisiniz. Onun için bu kadar şey söyledim. Değerli olmasanız "hadi canım banane" der geçerim. Ama bunu yapamıyorum, çünkü sizler bizim umudumuzsunuz.

Son olarak sizlerden iki ricam var;

Birincisi, lütfen kitap okuyarak veya alim insanların katıldığı hanım toplantılarına katılarak, İslamî radyoların programlarını dinleyerek bilginizi artırın ve dinimizi doğru öğrenin, doğru öğrenilmesini sağlayın. Dünya hayatınız ile ilgili bilgilerin yanında ahiret hayatınız için de bilgiler öğrenin.

Benim burada anlattıklarım bazı yanlışlara dikkat çekmektedir, sizin başörtüsü ve diğer meseleler ile ilgili bilmediğiniz bir konu varsa ayrıntılı bilgi için güvenilir ilmihal kitaplarına başvurun ve bilgiyi tam kaynağından öğrenin.

İkincisi ve en önemlisi; lütfen burada yaptığım uyarıları tanıdığınız başörtülü arkadaşlarınıza da ulaştırın ve bunların mümkün olduğu kadar çok insana ulaşmasını sağlayın ki bu yanlış uygulamalar sona ersin.

Mektubuma burada son verirken hepinize en içten saygılarımı sunuyor ve sizleri Allah`a emanet ediyorum. Umarım siz de bana dua eder ve: "Allah`ım bu kardeşimize ilim yolunu nasib et ve onun ilmini artır." dersiniz.

Esselâmu Aleyküm.

Not : Bu yazının hiçbir hakkı saklı değildir. -Değişiklik yapılmamak kaydıyla- her türlü gazetede, dergide, tv`de, radyoda, web sitesinde; e-posta ile ileti olarak, bu sayfaya link konularak, yazıcıdan çıktısı alınarak her türlü dağıtımı, basımı ve yayını yapılabilir; istenildiği şekilde kullanılabilir.

ÖZGÜRLÜK İÇİN DÖRT İŞLEM

2008-01-10T04:42:00.001-08:00

Kendini kendinle topla

Herkes biliyor ki:
Herkes için her şey olamazsın
Her şeyi bir anda yapamazsın.
Her şeyi mükemmel yapamazsın.
Her şeyi herkesten iyi yapamazsın.
Sen de herkes gibi bir insansın.

Öyleyse:
En azından, birisi için önemli bir şey ol.
Bir anda sadece bir şey yap.
Bir şeyleri hep eksik bırakacağını hatırla.
Bir şeyi herkesten iyi yapmaya bak.
Böylece hiç kimsenin “senin gibi” olamadığını gör.
Herkesin herkes gibi olmaya çalıştığı yerde,
sen “sen” ol, böylece herkesten daha iyi ol.

Kendini kendinden çıkar

Çok uzaklara gitmeye gerek yok. Yaşın kaç ise, bir o kadar rakamı yaşından çıkar ki geriye sıfır kalsın. Hayata başladığın güne git. Doğduğun gün ağzından çıkan ilk çığlığı hatırla. Şu anda yaşadığın şehirde bir günde yüzlerce, binlerce bebek doğuyor. Hepsi de bir çığlıkla karışıyorlar hayata. Kendine bir sor; onların doğması ne kadar umurunda? Ne kadar önemsiyorsun uğramadığın bir yerde, tanımadığın bir kadının tanımadığın/tanımayacağın bir bebeği doğurmasını? Doğduğu gün işte sen de böylesine umursanmaz biriydin. Şükür ki yanı başında annen baban vardı da, dünyaya ilk acemi bakışlarına şefkatli bakışlarıyla karşılık verdiler. Elinden tuttular, ninni söylediler, büyüttüler, beslediler seni.
Seni önemli kılan onların sevgisiydi. O sıralar seni ne Nike tanıyordu, ne Coca-Cola önemsiyordu, ne de LCW düşünüyordu. Seni önemseyenler, üstünde hiçbir şey olmadığı halde önemsiyordu seni. Seni sadece sen olduğun için seviyorlardı.

İstersen doğduğun günden biraz daha geriye gidelim. Birkaç ay daha geriye.. O zamanlar annenin karnında karanlıklar içindeydin. Sadece onun fark ettiği, onun hissettiği biriydin. Oracıkta kala kalsaydın ya da hiç çıkamasaydın, kimse önemsemeyecekti seni. Bildiğin bütün markalar seni hesaba katmadan satmaya devam edecekti, sevdiğin bütün reklamlar seni düşünmeden oynayıp duracaktı.
Bir de şöyle düşün: Sen “içerideyken” henüz gözlerin tamamlanmamıştı; gözlerinin olmadığını gören, gözlerinin olması gerektiğini düşünen, gözlerini olması gerektiği gibi olması gereken yere koyan ne annendi, ne babandı, ne de kendindin. Sana sorulmuş olsaydı, henüz ışığı bile tanımadığın için gözlerine ihtiyacın olmadığını söylerdin. Sana sorulmuş olsaydı, henüz yolları, bahçeleri, kaldırımları, vitrinleri görmediğin için ayaklarıma gerek yok derdin. Belki ellerini bile istemeyecektin. Belki yüzünü bile gereksiz görecektin. Şimdi bir düşün seni önemli kılan, gözlerinin önüne taktığın gözlük mü, ayaklarına geçirdiğin ayakkabı mı, ellerine taktığın eldiven mi, boynuna doladığın atkı mı?

Birkaç ay daha geriye gidelim. Henüz iki hücreden ibaretsin. Annen bile farkında değil varlığının. İki hücre hâlâ daha nasıl olduğunu anlayamadığımız bir hızla, olağanüstü bir düzenle çoğalıp ayrışmasaydı da, anne rahminden düşüverseydin kimse fark etmeyecekti seni, kimsenin fark ettiği biri olmayacaktın. Hatta, bir adın bile olmayacaktı.

Hiç doğmasaydın, şu an aramızdan eksik olacaktın. Ama eksikliğini bile fark etmeyecektik. “Caner şimdi burada olsaydı!” bile diyemeyecekti annen baban ve sınıf arkadaşların. Çünkü olmayacaktın ve olmadığın için de olmadığın fark edilmeyecekti. Örneğin “Sümeyye seni ne kadar özledim!” diyen bir arkadaşın olmayacaktı. Çünkü hepten eksik olduğun için arkadaşın eksikliğini çekmeyecekti.

Senin anlayacağın hiç var olmamak ölmekten beterdir. Öldüğünde hiç olmazsa, ardın sıra ağlayanların olur, eksikliğini çekenler olur, özleyenlerin olur. Ama hiç yaşamadığında, hesaba katılmazsın, sözün bile edilmez.

İşte şimdi hesabını yeniden yap; kendini kendinden çıkar. Geriye sıfır kaldığında, yani sen adı bile olmayan bir hücre topluluğu olduğunda seni önemseyen kim olabilir? Tanıdıkların içinde öyle biri var mı? Sevdiklerin arasında seni hiç yokken seven biri var mı? Örneğin, yüzün ortada bile değilken yüzünü özleyen biri var mı?

Nasıl olabilir ki? Seni en çok sevenler bile seni sen varolduğun için sevdi. Şimdi sen, seni sen yokken bile seven birini düşünmek istemez misin? Seni sen var olduğun içen sevenleri hatırladığın kadar, seni sevdiği için var edeni hatırlamak istemez misin?

Kendini kendinle çarp

Bu sabah aynaya bir bak. Bakalım kimi göreceksin. Elbette yeryüzündeki bütün insanlara benzeyen bir insan yüzü. Kaşları, gözleri, yüzü, burnu, kulakları, saçları ile sen de herkes gibi bir insansın. Ama aynada herhangi bir insanı görüyor değilsin. Kendini görüyorsun. Tümüyle sana özel, sadece senin için yaratılmış bir yüz görüyorsun. Yani senin yüzün gibi başka bir yüz yok. Onun için yüzüne bakanlar seni, sadece seni görüyorlar. Seni tanıyanlar yüzünden tanır, sevenler yüzünü sever. Herkese benzeyen birini değil. Bütün zamanlarda, senin yüzün gibi bir yüz olmadı, senin yüzün gibi bir yüz olmayacak.

Şimdi tekrar düşün. Sen, en azından yüzüne bakarak anlayabileceğin gibi, seni yaratan için bir tanesin, biriciksin, çok özelsin. Aynaya bakıp yüzünü gördüğünde, hep bunu hatırla. Sen hayran olduğun birilerine benzediğin için önemli değilsin. Sen şarkılarını severek dinlediğin şarkıcı gibi konuştuğun için özel değilsin. Sen giydiğin ayakkabı sayesinde, tuttuğun takımın başarıları yüzünden, tişörtünün üzerinde yazan marka için biricik değilsin. Sen, sadece “Sen” olduğun için önemlisin. Seni biricik, bi’tanecik ve özel olarak yaratan, yaşatan bir Yaratıcı seni önemsediği için önemlisin.

Kendini kendine böl

Etrafına bir bak. Ne kadar çok insan ne kadar çok şey peşinde koşuyor. Çok para, çok mal, çok yer, çok iş, çok yemek, çok araba, çok tatil, çok çok… Ne kadar telaşla yaşıyorlar. Herkesin çok acelesi var, çok telaş içindeler, çok koşturuyorlar, hep bir yerlere yetişmek istiyorlar. Durup kalsalar kaybedecekler sanki.. Koşturmasalar ellerindekileri düşürecekler gibi.
Şimdi bir de kendine bak. En çok ne mutlu ediyor seni? Kimler sana gerçek dostluk yüzü gösteriyor? Kaç sahici arkadaşın var? Kaç sırdaşın var? Çok az şey mutlu ediyor seni. Dostların pek az. Arkadaşlarının ve sırdaşlarının sayısı bir elin parmağını geçmiyor. Bazen sadece nefes almak seni mutlu etmeye yetiyor. Özlediğin bir dostunu görmek, özlediğin bir sahilde yürümek, sevdiğin bir yiyeceği yemek, sevdiğinin iki gözünün içine içine bakmak mutlu ediyor seni. Hepsi az şeyler.. Çok az şeyler…

Şimdi geri dön. Dur ve yeniden bak. Meydanlarda koşturan insanların aradıklarını bir düşün. Merdivenleri telaş içinde tırmanan, otoyolları son hızla tüketen kalabalıkların neyin peşinde olduğunu düşünmeye çalış. Aslında onların çoğu senin çoktan bulduğun çok az şeyin peşinde. Ama çok koşturdukları için bir türlü durup kendilerine soramıyorlar. Yazık ki aradıklarını sandıkları şeyi bulduklarında da tanımayacaklar.

Sen senin için önemlisin. Biricik olduğun için önemlisin. Kendini başkalarıyla kıyaslamayı bırak. Kendini kendinle kıyasla. Kendini başkalarının yaşadıkları ile tanımlamak yerine kendi yaşamınla tanımla. İçinde başkasının plağı çalmasın. Kendi sesinle konuş. Kendi yüzünle bak hayata. Kendini önemli bilerek yürü sokaklarda.

Nefes alıp verebildiğin için, güneşe çıplak gözle bakabildiğin için, rüzgârı hissedebildiğin için mühimsin. Yaratıldığın için önemlisin. Kendini kendine bölersen, eline tam tamına bir 1 geçecek. Ne yarımsın, ne eksiksin, ne de kimselerin seni tamamlamasına ihtiyacın var. Sen mühimsin.

Senai Demirci

Üç Martının Hikâyesi

2008-01-10T04:24:00.000-08:00

Bir gün avare gezerken sahilde;
Üç martı ilişti gözlerime
Üçü de ayrı şiirlerin mısrası
Üçü de apayrı âlemlerde

***

Birinci martı iriydi inadına
Yani bir kuştan beklenilmeyecek kadar
Ve diriydi bakışları
Sersem balıkları
Daha iyi keşfedebilmek için
Günden evvel iner denize
Pek önem verirdi işine
Bütün gayesi çalışmaktı
Midesine ve dişine
Yine bir gün heyecanla uçarken
İrice bir balık ilişti gözüne
Lâkin hırsından hesaplayamadı
Vapurun pervanesini
Deniz, utanarak taşıdı günlerce
Anlamsız cenazesini

***

İkinci martı çelimsizin tekiydi
Uyumaktı onun en büyük işi
Kanatlarını kullanmaktan nefret ederdi
Bunun için, kuş kanunlarına göre
Yasaklıydı belki
Vapur güvertelerinden

Gülen insanların attığı
Simit parçalarıyla geçinirdi
Bir zaman geldi ki
Hem de güneşli bir bahar günüydü
Fırıncılar greve gitti
Simitle geçinen ahmak martı
Bırakın şöyle yorulmayı
Denize bile dalamadı
Günden güne eridi bir iskelenin başında
Pişmanlık vardı
Son kalb atışında

***

Üçüncü martı
Kuş olmanın mutluluğunu bildi
Göğün ve denizin sırrına erdi
Gözlerini ufuklara dikerek
Kanatlanıp giderdi
Kimse bilmezdi onun nerde doğduğunu
Ne yiyip, ne içtiğini
Akşam olunca nereye gittiğini
İhtimal ona göre
Kuş mutlaka göklerde ölmeliydi
Ama kanatların felç olup
Yere çakılsın
Ama bir keskin nişancı
Peşine takılsın
Zaten kuşa yakışan da
Bu değil miydi?

Soner Can

______________________________________________________________

2008-01-10T04:13:00.001-08:00

EMİN MİSİN?

Yağmurun bir gün dinmeyeceğinden, hiç bitmez görünen hayat ırmağının bir gün kurumayacağından, sizi alıp diyardan diyara gezdiren rüzgârın duruvermeyeceğinden
Emin misin?

Hep atan yüreğinin duruvermeyeceğinden, gören gözünün hep göreceğinden, duyan kulağının hep duyacağından

Emin misin ?

"Ben olmazsam olmaz" dediğiniz işlerin asla sensiz yapılamayacağından, sen olmazsan dünyanın duruvereceğinden, seslendiğinde titrettiğini sandığın su dağların hep emrinde olacağından
Emin misin ?

Sana uzanan ellerin hep yanında olacağından, yüreğini verdiklerinin bir gün sırtlarını dönüp gitmeyeceğinden
Emin misin ?

Boynuzsuz koyunun, boynuzlu koyundan hakkını alacağı günde; balıklardan kuşlara, ağaçlardan güneşe, üzerindeki mesajları okuyup anlamadığın yaratılmışların senden şikâyetçi olmayacağından
Emin misin ?

Sana hep açık duran ilahî kapıların bir gün kapanmayacağından ve şaşırıp kalmayacağından
Emin misin ?

Karanlığın içinde kaybolup giden çığlıkları duyabildiğinden, yüreğindeki ışıktan başkalarına da verebildiğinden

Emin misin ?

Güzel bir hayat yaşadığından, yapabileceğin her şeyi yaptığından
Emin misin?

Bütün bunlar için bir kere daha fırsatın olacağından Sahiden
Emin misin ?

Merak Ediyorum!

2008-01-10T04:06:00.000-08:00

Eğer bir gün Peygamber Efendimiz ziyaretinize gelse,

Yalnızca birkaç günlüğüne aniden çalsa kapınızı,

Merak ediyorum neler yapacağınızı...

Biliyorum ama,

Böylesine şerefli bir konuğa açacağınızı en güzel odanızı,

Ona sunacağınız yemeklerin en iyisi olacağını,

Ve inandırmaya çalışacağınızı,

Onu evinizde görüyor olmaktan mutluluk duyacağınızı;

Gerçekten evinizde ona hizmet etmekten alacağınız hazzı.

Fakat söyleyin bana,

Efendimizi evinize doğru gelirken gördüğünüzde,

Onu kapıda mı karşılayacaksınız?

Yoksa onu içeri almadan önce, aceleyle,

Bazı dergileri, gazeteleri çarçabuk saklayıp

Yerine Kur'anı mı koyacaksınız?

Peki hala Amerikan filimlerini seyredecek misiniz televizyonda?

Yoksa kapatmaya mı koşacaksınız aceleyle,

O size kızmadan önce?

Kimbilir?

Belki de ağzınızdan hiç çıkmamış olmasını mı dilerdiniz,

Hatırlayamadığınız en son çirkin kelimeyi...

Peki ya dünyalık müziğinizi, kasetlerinizi de saklayacak mısınız?

Ve bunun yerine ortalığa,

Kitaplığınızın raflarında tozlanmış,

Hadis kitapları mı çıkaracaksınız?

Hemence içeriye girmesine izin verecek misiniz?

Yoksa telaşla ne yapayım diyerek,

Sağa sola mı koşturacaksınız?

Merak ediyorum:

Eğer Peygamber Efendimiz,

Bir kaç günlüğüne sizinle birlikte yaşasa,

Yapmaya devam edecek misiniz,

Her zaman yaptığınız şeyleri?

Ailenizdeki sohbetler eski halini koruyacak mı?

Her yemekten sonra sofra duası etmeyi,

Yine zor mu bulacaksınız?

Hiç yüzünüzü asmadan,

Oflayıp puflamadan,

Her vakit namazınızı kılacak mısınız?

Ya sabah namazı için,

Sıcacık yatağınızdan,

Erkenden fırlayacak mısınız?

Peki ya yine mırıldanacak mısınız,

Her zaman söylediğiniz şarkıları?

Ve okuyacak mısınız,

Her zaman okuduğunuz kitapları?

Peki bilmesine izin verecek misiniz,

Aklınızın ve ruhunuzun beslendiği şeyleri?

Yoksa hiç bilmemesini mi isterdiniz?

Şöyle diyelim ya da:

Gideceğiniz her yere götürebilecek misiniz Peygamberi de?

Yoksa birkaç günlüğüne değişecek mi planlarınız?

Tanıştırmaktan onur duyacak mısınız en yakın arkadaşınızı onunla?

Yoksa hiç karşılaşmamalarını mı umardınız,

Peygamberin ziyareti bitene dek birbirleriyle?

Şimdi söyleyin açık yüreklilikle,

Onun kalmasını ister misiniz sizinle?

Sonsuza dek, hep birlikte...

Yoksa rahat bir nefes mi alacaksınız,

Ziyareti bitip gittiğinde?

Gerçekten bilmek ilgi çekici olabilir değil mi?

Bilmek ve düşünmek,

Eğer bir gün Peygamber Efendimiz ziyaretinize gelse

Yapacağımız şeyleri...

Eğer bir gün Peygamber Efendimiz ziyaretinize gelse,

Yalnızca birkaç günlüğüne aniden çalsa kapınızı,

Merak ediyorum neler yapacağımı ...

______________________________________________________________

2008-01-10T03:58:00.000-08:00

Nasihatler

İtil, atıl ama satılma!

Doğrul, devril ama eğilme!

Beslen, uslan ama, yaslanma!

Tanış, konuş, yaklaş ama, uzaklaşma!

Zulmü devir, nefsi devir ama, çam devirme!

Rakibini geç, sınıfını geç ama, gülüp geçme!

Ev al, araba al, abdest al ama, beddua alma!

Okumaktan zarar gelmez ama, lanet okuma!

Elini aç, gözünü aç,kapını aç ama, ağzını açma!

Davet et,hayret et,af et, tevbe et ama, ihanet etme!

Satıcı ol, alıcı ol, kalıcı ol, bulucu ol ama bölücü olma!

Hedefe koş, cihada koş, yardıma koş ama, ortak koşma!

Fidan besle, hayvan besle, çocuk besle ama, kin besleme!

Emek ver, kulak ver, bilgi ver ama, hiçbir zaman boş verme!

Eşini beğen, işini beğen, aşını beğen ama, kendini beğenme!

Günlerini say, servetini say, büyüklerini say ama, yerinde sayma!

Paranı ver, gönlünü ver, selam ver, canını ver ama sırrını verme!

Öyle Karşıla Ki...

2008-01-10T03:15:00.000-08:00

ÇOCUĞUNU ÖYLE KARŞILA Kİ; eve geldiği zaman, en güzel yere geldiğini hissetsin....

EŞİNİ ÖYLE KARŞILA Kİ; yanına geldiği zaman, en doğru insana kavuştuğunu hissetsin....

ANNENİ ÖYLE KARŞILA Kİ; doğumundaki ağrıları lezzetle takas etsin...

BABANI ÖYLE KARŞILA Kİ; ömür boyu bir başka evlada imrenmesin...

FAKİRİ ÖYLE KARŞILA Kİ; ona serdiğinden büyük, bir dua sofrası sersin....

ZENGİNİ ÖYLE KARŞILA Kİ; gönlünü gördüğünde, kendi gönlünün fakirliğinden kahretsin

BİR NEFİS MUHASEBESİ ...

2008-01-10T03:07:00.000-08:00

Kimi zaman, kaçarız nefis muhasebesinden..Ama bu kez sabrederek okuyalım faydalı olacak inşaallah...Hepimizin kendinden birşeyler bulabileceği güzel bir yazı olduğunu düşünüyorum.Rabbim nefsmizi ezebilmeyi, cümlemize nasib etsin inşaallah.AMİN

BİR NEFİS MUHASEBESİ ...

Yıllardır beni uyuttun. Hep yarına bıraka bıraka koca bir ömür heder oldu. Gecelerim teheccütsüz, heyecansız, gündüzlerim semeresiz başarısız geçti. Acaba yarın yarın diye uyuttuğun yarınlarımı, meçhul bir yarında nasıl doldurabileceksin...

Ne zaman beni çevreleyen basitliklerle bağımlılıklara, civciv misali küçük bir darbe vurup hür dünyaya açılmak istesem, granitten dağlar gibi karşıma dikildin. Olmadık desiselerle beni kandırdın. Bitmeyen isteklerle beni aldattın. Yıllardır taam (yemek), kelam (konuşma) menam (uyku)hapisanesinde, inim inim inlettin, ızdıraplarımı, bana ney gibi dinlettin. İrademi, rehavet, meskenet zincirleriyle sımsıkı sardın. Bana sunulan saat altınlarını değerlendiremedin. Hepsini badi heva zayı ettin. Kimbilir, içinde ne hediyeler saklayan günlerin ve ayların zarfını açamama bile müsaade etmedin. Hepsi boşa gitti. İçlerinde neler sakladığını anlayamadan.

Söyler misin; ALLAH aşkına, senin yaşayan bir cenazeden ne farkın var?

İnsan süresini ağlaya ağlaya okudun. Ama o muhteşem sarayın kapılarını bir türlü aralayamadın. Kendini, kendi çevreni tanıdığın kadar tanıyamadın. Kendi içinde kendine yabancı kaldın. Kendi kendine hapisane yaptın.

Fetih süresini okudun, bırak dışarıyı, içinde bir tek fetih bile yapamadın. Konuşma, yemek, uyku esaretinden kurtulamadın. İradeni feth edemedin. Namazla cenneti takas etmeyi çalıştın, ayetleri bir teyp gibi ezberledin ama uyguladıkların hep adetlerin oldu.

Peygamberimizin saçlarını ağartan Hud süresiyle karanlık gecelerin bir türlü aydınlatamadın. Gayreti hep birilerinden bekledin. Senin de birileri olduğunu hep unuttun.

Bir fikir uğruna hayatı hakir gören peygamberlerin hayatını, uzun kış gecelerinde kıssa niyetiyle okudun. Fakat hayatındaki kışları, bir türlü baharlara çeviremedin. Çünkü onları anlayamadın.

Yusuf u düşündün mü hiç? Kuyu diplerini sultanlığa sıçrama rampası yaptığını, hapisaneleri nasıl medreseye çevirdiğini anlayabildin mi? Dünya ve içindeki her şey ayaklarının ucundayken hayatı istihkar edip ölümü özlemesini anlayabildin mi? Anlayamadın evet anlayamadın... onun içindir ki Yusuf ta boğulan dünyada, boğulmak üzere ölüm çığlıkları atıyorsun.

Ateşler içindeki İbrahim in ateşleri bir baharistana çevirdiğini, bıçak altındaki İsmail in yeniden doğduğunu, Sefine-i Nuh u batırmak isteyen tufanların ancak sahili selametle çıkmasına hizmet ettiğini, suikastlar içinde İsa nın denizler ortasında, Musa nın nasıl vuslata erdiğini anlayabildin mi?

Anlayamadın ...

Ya çelikten duvarlara çarpmış gibi bir örümcek ağı karşısında beyinleri dumura uğrayan müşriklerin düştüğü perişan halde yatan gizli hikmeti çözebildin mi?

Bir gergef gibi ömrünün her anın çile yumağıyla dokuyan Hz. Muhammed (S.A.V) "Ümmetim" derken sen nefsim dedin. O davam derken sen hevam dedin. O davasını yüceltirken sen hevanda cüceleştin. Onun çağları peşinden sürükleyen davasından ne yazık ki kala kala sarığı, sakalı, tesbihi, umresi, namazı kaldı. Ne yazık ki; onları da bir türlü anlayamadın.

Kokularla süslediğin sakalın ruhunu, ruhunla mecz edemedin. Dolayısıyla sakallı çocuk olmaktan kurtulamadın!

Başındaki sarık beyaz kefenin iken, yastığının altındaki ölümü çok uzaklarda zannettin. Dünyanın oyuncaklarıyla evcilik oynarken, dünyanın elinde, oyuncaklaştığının farkında bile olamadın.

Bir adet halinde getirdiğin beş vakit namazın aynı safta omuz omuza namaz kıldığın kardeşini gıybet etmekten seni kurtaramadı. Kalbine gözüne kulaklarına el ve ayaklarına tutturamadığın oruçların sadece midene münhasır kaldı. Oruç tuttuğunu zannettin amma, aç kaldığını anlayamadın. Başına taç ettiğin başörtüsü sadece başını örtebildi. Başının altındakiler ne yazık ki başörtüsünden nasibini alamadı. Çünkü başörtüsünü takva örtüsüyle birlikte örtmedin. Gözlerin, kalbin ve duyguların çıplak kaldı. Kendini fark ettirebilmek için aynanın karşısında çeşit çeşit kılıklara girdin. Yapmacık gülüşlerle, hırsızlama bakışlarla başkalarının duygularını çalmaktan utanmadın. Ruhunun çığlıklarına bedel sen gülüyordun. Düştüğünü ve düşürdüklerini anlayamadın.

Burnunun dibindeki farzları görmezden gelip, sünnet diye diye defalarca umreye gittin. Kabe yi tavaf ettin. Yeryüzündeki iki milyar Müslüman ın sadece kemmiyet olduğunu, bir keyfiyet olmadığını hiç düşündün mü? Düşündün mü binlerce birilerimiz varken nasıl ayrı kaldığımızı nasıl parçalandığımızı.

Aynı camii de birlikte namaz kıldığın kardeşinin fakr-u zaruretini görmezden geldin. Onu ihtiyaçları pençesinde kıvranırken, zevkle seyrettin. O kuşların dondurucu soğuklarını kemiklerinde ısıtırken, sen buğulu camların arkasında tesbih çekiyordun. Dünya cennet kevserlerine denk bir lezzeti, kardeşinin acılarını dindirme lezzetini tadamadın. O lezzeti falan duayı şu kadar okuyarak alacağını zannettin. Aldandın. Elindeki elmasları birkaç şekerlemeye değişen ahmak çocuklar gibi aldandın.

Hani hepimiz mümindik, hani birimizin ızdırabı hepimizin ızdırabıydı. Hani şarkta bir müminin ayağına diken batsa, garptaki mümin rahatsız olacaktı. Hani bir mümin öldüğü zaman, sema ve arz onun ölümüne gözyaşı dökerdi. Hani mümin yeryüzünün zinetiydi. Hani müminler bir vücudun azaları gibiydi. Hani göz ağrısa, bütün vücud o acıyı içinde hissedecekti.

Hani Hz. Ebubekir in teslimiyeti? Hani Hz. Ömer in destanlaşan adaleti? Hani Hz.Osman ın dillerden düşmeyen hayası? Hani Abdurrahman gibi zenginler? Hani Ebuzer gibi fakirler hani Ensar Muhacır gibi kardeşlikte yarışanlar nerede, nerede hani? Anlayamadın. Ne yazık ki bunları anlayamadın!

Anla artık!... Ne olur anla!

Anla ki, cennet ucuz değil, cehennem dahi lüzumsuz değil! Anla ki; cennete giden yol asfaltla döşenmemiş! Anla ki; bedelini ödemediğin hiçbir şeye sahip olamazsın! Anla ki; dünyayı bize bizler zindan ediyoruz.. ihmallerimiz, enaniyetimiz, samimiyetsizliğimiz ...... Anla ki; Eyüp gibi sabır erbaini doldurmadan, Yusuf gibi kuyu diplerinde yıllarca çile çekmeden, Yakuplar gibi gözlerini hasrete kurban etmeden ,olmaz!

Anla ki; İsmail ler gibi bıçak altına yatmadan, İbrahimler gibi YA ALLAH deyip kendine ateşlere atmadan olmaz. Sefine-i Nuh gibi tufanları yara yara hedeflere gitmeden olmaz!

Ve Anla ki; bir ömür boyu gözyaşlarını ceyhun edip alın teriyle mecz ederek ümmeti için an be an, dem be dem, çile çeken Hz. MUHAMMED (s.a.v.) gibi çekmeden olmaz!

Ve şunu çok iyi anla ki; başkalarının hayata Aşık olduğu kadar Ölüme Aşık olmadan Olmaz!!!!!!

Bahsetme Ey Nefsim

Ey Nefsim!

Sabra Tahammülün Yoksa ,

Sabırdan Bahsetme.

“Allah Sabredenlerle Beraberdir” Deme ,

Beraberliği İstemediğin Halde.

Kötülük Gördüğün Bir İnsana;

Yıllar Yılı Buğz Ediyorsan,

Onu Affetmeye Yanaşmıyorsan ,

Ondan Köşe Bucak Kaçıyorsan

“Kin Tutmak Kötüdür” Deme ,

Kindarlıktan Bahsetme...

Ölümüne Kardeş Değilsen Eğer ,

Hep Kendini Düşünüyorsan ,

Onları Yükselmek İçin Kullanıyorsan

Daha İyi Bir Yaşam İçin Sömürüyorsan Onları

Kardeşlikten Bahsetme.

Ey Nefsim!

Güzel Konuşuyor Desinler Diye Konuşma.

Güzel Yaşıyor Desinler Diye Yaşama.

Ey Nefsim!

Ya Ol, Ya Da Öl...

Alıntı

Kabe'ye Seranat

2007-12-08T08:11:00.000-08:00

Bir ufuksun sen. Öyle bir ufuk ki insan, ruhunu bulur senin ikliminde. Kaybettiği cevherini bulur. Gönül elmasını keşfeder Kâbe.

Harabe gönüller senin ikliminde bir bir canlanır ve ikbale erer.

Ümitsiz insanlar senin dönen ve döndükçe ötelere kanatlandıran metafizik çekiminde yüce duygulara kavuşur ve ötelere aid mutluluk şualarıyla sarılır.

Sana koşarken kişiler bir başka kanatla koşarlar. Sana uçarken kişiler bir başka yürek atışıyla ve gönül coşkusuyla ve akasya çiçeklerinden daha beyaz bir düşle uçarlar, koşarlar ve menziline varırlar.

Hacerü’l-Esved kalbin süveydası gibi onları bekler. Başını o esved taşa eğerler hacılar ve dudaklarını o cennet mücevherine değdirirler.

Kâbe sen bir menzilsin ama o menzilde binbir dil vardır. Binbir renk, birbir suret binbir tayf ve şekil vardır. Bunların hepsi de bir odakta toplanmıştır. Senin odağındır bu toplanma yeri. Senin çekici caziben ve onun çevresindeki ümit tayfı ve aşk seyyalesi ve sevda anaforundur..

Seni yüreğinde duymayan kişiye aşık denir mi acaba? Senin miraca çeken güçlü nurlu amûduna ermeyene insan denir mi?

Sen susuz yolcuları doyurursun ve susuzluğunu giderirsin zemzeminle.

Hakla birlikte olma deminle.

Ve genişleyen ve genişledikçe bütün kâinatı içine alan âleminle.

Bir kişi namaza durursa ‘’Allahu Ekber’’deyip senin yolcundur. Senin iklimine ilk adımı atmış demektir. Senin vuslat adana kalbini kurmuş ve bağlamış demektir.

Dudaklarında hasret türküleri başlar fısıltıya senin yönüne kalbini çeviren bir kişinin. Elleri geriye giderken gözleri ileriye gider. Dünyayı bir kenara veya gerisine iterken gözleri ve gönlü sana ve senin nurlu iklimine uçar gibi yol alır.

Ey Kâbe! Kalbteki bütün hisler ve bütün letafetler sana bakıp bir devr-i daimiye başlarlar. Sendeki hacıların dönüşü gibi yürek menzilindeki manevî duygular da çarh urup dönmeye ve tekbir tekbir seda vermeye dururlar. İnsan bir kainat olur o an. Senin içten dışa doğru genişleyen dairelerin gibi ruhtan cesede ve ondan aileye ve akrabalara doğru bir çark-ı felek devr-i daimisi başlar. Eğer kişi oğlu senin merkezin gibi yüreğinde bir metafizik merkez oluşturmuşsa veya zaten ezelde konulmuş yürek süveydasını bulmuşsa bu nokta etrafında kendi örgüsünü, nakışlarını ve motiflerini dokumaya başlar. Böylece bu dokuyuşlar ve motif-ler duygu ibrişimleriyle örülen nakışlar bütün insanlığı kuşatınca-ya kadar devam eder.

Ey Kâbe! Sevgililer senin mezilinden çıkacaklarını bilirler maşukuna. Ve senin merdivenlerinden yükselirler İbrahim Makamına. Oradan Sidre’ye ve Kâb-ı Kavseyn’e çeker bir ışık onları. Bu yolculuk sende başlar ve Sidreden geçip Kâbe-ı Kavseyn’de son bulur. Bu kutlu seyahatta onlara ilk adımı attıran sensin. İlk devri sende başlatıp sonra ötelerde sürdürürler ve yürürler bir sonsuz anafor içinden kor kor yanarak ve aşk alevleriyle tutuşarak yüce menzillere doğru.

Sende bu seyahate başlarken yürekleri de içlerinde bir seyahatin ilk adımını hislerine duygularına ve letafetlerine attırmaya ve onları bir ebedî yolculuğa hazırlamaya durur. Senin ilk çekiciliğin kalbin aklı, fikri, hayali bir pervane gibi kendi çevresine çekişine mizandır, mihenktir. Sendeki "Lebbeyk!" sesi duyguların ve hislerin lebbeykidir. Ve kalbin o ebediyet rengi kokusu ve dokusu taşıyan süveydası bir Hacerü’l-esved gibi öpülür de öpülür. Başlar o âlemin bir noktasına bile meftun hacılar gibi beyaz bembeyaz giysileriyle dönmeye başlarlar sonsuzluk yörüngelerinde. Zamanı kaç sefer dolanır bu çizgiler, kaç sefer kuşatır ebediyyeti bilir misin? Çok kez Kâbe. Hem de sayısız kez. Her dönüş bir sonsuz koşunun izdüşümüdür, her devri tamamlama kalblerin bu miraçta birkaç sefer Sidre’yi buluşudur. Kab-ı Kavseyn’e dudaklarıyla dokunuşudur.

Bu sırada insan kalıbıyla birlikte ruhuyla bir âlem kesildiğini farkında olur. Bir âlem kadar geniş olduğunun ve vüs’atli bulunduğunun farkına varır. Ve ruhu genişler kalbi enginleşir böylece. Kalb süveydasını Hacerü’l-Esved üstüne yapıştırır. Yürek kendini senin küp şeklindeki, dört dörtlük muazzez ve kutsî menziline rapteder ve bu merkez etrafında bütün duygu ve hisler hatta cisimler bile yerini bulur ve ebedî aksiyonuna başlar ve bu metafizik seyr ü süluk devam eder gider.

İşte tam bu sırada âlem içinde âlem olduğunu anlayan insan özündeki cennetleri keşfeder. Yürek onun esintilerini duyar ve onun meltemilerini âb-ı hayatlarını, zemzemlerini içer de içer ve iliklerine kadar doyar. Belki de kevser kesilir, zemzem kesilir. Dupduru bir ikilimin dupduru bir ırmağı olur. Döndüğü zaman ülkesine, akar gibi döndüğünde o kevserlerden dağıtacaktır, gönlündeki ırmaktan taktim edecektir, tesnim sularını yoldaki susuzlara, çöldeki susuzlara ve dudakları kurumuş âb-ı hayata hasret kalmış insanlara.

Ey Kâbe! Bu sonsuz koşunun ilk mebdei sendedir. Son noktası İlahi lütufların ve yakınlıkların son noktasındadır. Bu son nokta ebedî hazinelere ermenin başlangıcıdır. Evet sen bu sebepten o hazinelere açılan bir yolsun bir menzilsin.

Ebreheler isterse seni yüreğinden silsin, isterse kalbinden kazısın sen yine varsın âlem-i şehadette bütün haşmetinle. Âlem-i uhrevide de aslın bir görkemli mezil gibi bütün meleklerin ortasında tekbir seslerinin merkezinde ezelî ve ebedî bir nakşın ve bestenin merkezi ve odak noktası gibi ışımaktaâ.

Senin nuranî gövdenin çıktığı menzil sonsuzdur. Allah’a giden bir yoldur bu ışıklı sütun. Evet bu merkeze ilk adımını atan, son adımını atmış demektir. Hele bir de tertemiz gönlüyle buraya gelmişse kirleri pek yoksa, yüreği dakik ve rakik hislerle örülü ve hayatı ince elenmiş ve sık dokunmuş bir sünnet- i seniyye billuru gibi imbikten geçmişse işte o zaman onun bu mezafizik anafora tutulması ve yücelere kanatlanması tarfetül aynda gerçekleşir.

Kâbe menzilimsin. Beni kalbim itibari’ye, ruhum itibarıyla dilimsin, sözümsün, gözümsün. Senin misk kokan ikliminde ruhum dirilişe ermek için can atmakta, sevgisine, aşkına sevdasına nur, ışık ve şevk katmakta.

Uykusuz gözlerin ufku sensin. Hacıların emel noktası senden geçer. Seni özleyenler ve seni gözleyenler bir şevk-i tâ-râpla kanatlanacağı günü sabırsızlıkla beklerler. Senin iklimine yaklaşırken de Nebiler Nebisinin sesini duyar gibi olurlar. Bu İbrahim sedasını da içinde gizleyen güçlü, yüklü ve kudretli bir nefes ve soluktur.

"Gelin insanlar gelin ve Allah’a secde edin ve ebed menziline ulaştıran Kâbe’nin ikliminde gezin ve ulu menzillere kanatlanın!" der gibi bu ses, kalbi sevda ateşiyle yananlara pusula ve rota olur ve onları Hakk’a yolculukta şevklendirir ve onlara kutlu yolculukta kut ve gıda olacak manevî besini sunar ve yürekle-rine derman ve kalblerine fer verir.

O sesi duyan hacılar ihramlarını giyip bu sonsuz yolculuğun ilk basamağına adım atarlar. Dünyanın debdebesinden sıyrılmışlar topluluğu artık tek renk urbalarıyla ötelere kanatlanmak için beklerler ve kutlu dönüşün ilk devriyle yüreklerindeki duygular da melekler ile birlikte yürek kabesini tavaf etmeye başlar.

Ey kalbim!

Her namazda bu koşu var, bu tavaf var. Yüreğini Kâbe’ye raptet. Hislerini duygularını lâtifelerini, aklını, fikrini, hayal ve hafızanı o çevre çevre örülen ışık dairelerinin üzerine koy ve sen de kainat kadar genişle ve âlem kadar vüs’at kazan. Yan yakıl ve ağla. Kulluğunu unutma. Dünyadan sıyrıl. Ruhun lahutî elbiseyle katılsın bu tavafa ve yürüsün Allah’a doğru. O’na gitmek, O’na ermek ancak böyle olur.

Döne döne atomlar gibi. Nebülözler gibi, yıldızlar gibi döne döne.

Işıktan burağa ve refrefe binmiş Nebiler Nebisi gibi döne döne olur gök kapılarını geçmek. Döner merdivenlerle minareye çıkar gibi şerefli şerefeye ermek için o şeref ve izzet noktasına kadem basmak uğruna sen de dön dön dön. Ne ön kalsın ne arka. Bir farka eriş. Madde isimli alemin hiçliği ve mânâ isimli âlemin hepliği gibi bir farka. Ardında bırak bütün yılgınlıkları, bütün umutsuzlukları. Bütün elem ve keder düşüncelerini. Â½evk ve aşk kanatlarını aç ve yürü menzilden menzile. Bir sırâçtır işte bu anda Kur’ân sana. Ve bir taçtır başına konulan Kâb-ı Kavseyn’de sunulacak olan Tahiyyat ve yeniden bulduğun hayat. Başına tâçtır. Ruhuna tâç.. Cennet tâcıdır, rahmet tâcıdır, Cemalullah tâcıdır. Didara erme tâcıdır.

Nuri SERDENGEÇTİ

AŞK DUASI

2007-12-08T08:03:00.000-08:00

Rabbim..

Bir insan koy kalbime!
Ama o insan Senin de sevdiğin olsun.
Ve bana öyle bir insan sevdir ki,
O insanin kalbi Seninle yanan bir mabed olsun.
Beni öyle bir insanla buluştur ki
Benden önce,
Onunla buluşmuş olan Sen olasın.
Onunla el ele tutuştuğumuzda,
İkimizin elinin üzerinde Sen olasın…
Bana öyle gözler göster ki;
Ben o gözlerden Sana bakayım.
Bana öyle bir sevgili ver ki
O gözler,Cennete açılan iki pencere olsun.
Onunla öyle bir yolda yürüyelim ki;
Kılavuzumuz Sen olasın

Ey Rabbim..
Öyle bir sevgili ver ki bana,
Ona sarıldığımda kainat bize baksın.
Birbirine sarılsın.
Sevgimiz kurtla kuzuları barıştırsın
Bize bakıp şeytan Adem’e secde etsin.
Günah sevap uğruna kendini feda etsin.
Ölüler birer birer uyansın sevgimizle…
Bize öyle bir sevgili ver ki Rabbim!
Sevgimizde,Muhammed (S.A.V) sevilsin.
Öyle sevelimki birbirimizi.
Hz. Hatice göklerden bize seslensin,
Ve desin ki;
“Bak Ya Muhammed bak şu sevgililere onlar bizde… bizde onlardayız.
Bak Aşkımız birkez daha yaşanıyor yer yüzünde..
Allah Aşkımızı öyle çok seviyorki binlerce insana yaşatıyor..”

Alıntıdır.

GÜL DÜŞLERİ

2007-12-08T07:57:00.000-08:00

Hatırımıza düştün hatırına düşür bizi. Sevdik seni, sevindir bizi. Uzaktayız yakınına vardır bizi; yandık pınarına kandır bizi. Sıcak yaz günlerinde yaş dalların titreyişi gibi yandır bizi serin kuyulardan; koyu gecenin yıldızlarına karşı uyandır bizi derin uykulardan. Gözyaşı değil nice demdir gözümüzden akan; belki eriyip biten ruhumuzdur damlayan!.. Gül sözleri edelim çok çok, ve gonca sükutu az az. Gül düşleri görelim gül gecelerinde, Gül’ün aşkını derelim gül hecelerinde. Gözü sürmeli ile ağlayanın arasına gül serpelim, güle yeminler edip. Gönülleri yıkayalım gül suyuyla. Gönüldendir şikayet kimseden feryâdımız yoktur.

Gönlüm ki Gül’e hasret… Üçüncü halin imkansızlığında… Ve kozanın amansız yırtılışında…

Cevher Gül’e düştü, mıknatıs bana, güzellik Gül’e, sevgi bana… Güzeller güzelleri severmiş ve sadıklar sadıkları… Güzelliğimi arttır benim Gül’üm, ve arındır ayrık güzelliklerden sevgilerimi… Senden yüzüne bakma lezzetini isterim ve titrerim vefadan sonra ayrılığına düşme dehşetiyle. Genişlet sana indirilene yaslanmakta sinemi, ve sade kıl sensiz düşüncelerden gönül ayinemi. Bir yankı ol, ses kat sesime; bir nazar kıl can ver nefesime. Düşümde ya hayalde gel, bitirdi gerçek beni; geldir bizi her halde gel ya yanına çek beni!. Gel Efendim! Sen gelmeyince hatıra bilsen neler gelir!..

Gönül ki Gül’e hasret…

Güzellik kendisine sıfat değil ad olan… Gül olmayınca bahçeler berbad olan…

Bakışındandır başlangıcı bütün hadiselerin; ve en büyük yangın aşkının bir kıvılcımından… Dönüyorsa gökler bir yüzük halkasınca, ve dönmedeyse içinde ne varsa, kaşındandır yüzüğün, inci tanesi kaşından… İyi hal de hatırlatıyor seni bize, kötü hal de; korktuğumuzda da sevgin var içimizde, umduğumuzda da… Gözyaşlarımız gözbebeklerimizi boğazlıyor sensiz, duru şaraplar içinde zehirler yutuyoruz… Gökkuşaklarını toprağa gömenler de, nurunu ağızlarında söndürmek isteyenler de senden öte sınavlarda değiller aslında. Nefis kendini içine üflemekte daim. Gülü kendi sesinde solduranların seni beklemekle geçecektir yüzyıllar süren ömürleri. Ah bir bilseler!.. Hâb-ı gaflette geçen ömrümü rü’yâ gördüm.

Gönüller ki Gül’e hasret…

Gönül ki kana boyandı, ve Gül’ün aşkına yandı…

Aşk, bir Gül’ün adıydı… İmdat ki seven unuttu, vefa yine sevgiliye düştü!.. Gel ey, unutma bizi!… Seni bir seven aşkına sev hepimizi!.. Kararlıyım bu gece, bütün varlığımla seni öveceğim… Seni sevdiğim gibi…

Iskender Pala

BIR NAMAZIN SEYRI

2007-12-08T07:46:00.000-08:00

Kıyâmınla kıyametini başlatıyorsun. Kalk ayağa. Kıbleye yönel. Tekbir getir. "Allahu ekber. ." Ayağına takılan, yolunu kesen, emellerini yok eden, hayallerini engelleyen ne varsa, hepsinden daha büyüktür O. Ayağına takılanı kaldıracak inceliği, emellerini gerçekleştirecek şefkati, seni hayallerine eriştirecek gücü O´nun büyüklüğünde bulacaksın. Bunu bilerek, teslim ol Rabbine, kaygılarını ve korkularını rahmetinin kucağına bırak usulca . Kaldır ellerini ve bir gün nasılsa huzurunda hareketsiz kalacak bu bedeni, bütün hücreleriyle O´na teslim et. Ayağa kalk ve "buradayım ey Rabbim" de. "Evinden kaçan kulun, yuvadan uçan kölen yine Sana geldi. Buradayım! Geldim! Huzurundayım!"

* * *

Elini bağlamakla kötülükten çekiliyorsun. Dünya telâşının nabızlarını ne kadar da kuvvetli alıyorsun. Öyle bir rüya ki dünya, içinde uykunu da uyanıklığını da kaybetmişsin, uyanmaktan korkuyorsun. Rüyasında gördüğü rüyayı anlatan adam gibi, kendini uyanık sandığın yerde uykunun en derin yerindesin. Kendini burada kalmaya razı etmişsin, şimdiye razı olmuşsun. Ötesine gönlün de gözün de kapalı. İşte şimdi, dünya telâşını ellerinle geriye atıp tekbir getiriyorsun . Büyük bildiklerinden de büyük olanın huzurunda kaygılarını küçültüyorsun, telâşlarını durultuyorsun, korkularını dağıtıyorsun. Sağ elini sol elinin üzerine koyup şerden el çekip hayra uzanıyorsun, yokluktan yüz çevirip varlığın kalbine akıyorsun. Varlığın göğsünde cılız bir nefes kadar hafifliyor, sadeleşiyorsun. "Subhaneke" fısıltısında, sonsuz gürültüler ortasında, bitmez telaşlar arasında, meyvesiz koşturmalar sonrasında seni işiten, en ince sızılarına, en gizli arzularına kulak veren Rabbin'le tanışıyorsun.

* * *

Eğilmekle doğrultuyorsun kendini. Rükûlarında koca bir dünyanın yükünü atıyorsun omuzlarından. Azîm olan Rabbin'in huzurunda eğilip başkalarına izzetini ilân ediyorsun. "Subhane Rabbiye´l-Azîm." Bedenin eğiliyor; ruhun doğruluyor. Başın alçalıyor; kalbin duruluyor. Yüzün yere dönüyor; alnına rahmet dokunuyor. Yalnızlaşıyorsun rükûda; telâşlarda unuttuğun, dünya çölünde kaybettiğin kendini yeniden buluyorsun. Tutup dizlerinden kendini kendine doğru çekiyorsun. Kendine gelmek için kendinden geçiyorsun.

Oturmakla hayatın kalbinde yer tutuyorsun. Tahiyyata otur şimdi ve gözlerini ellerine kilitle. Diri olan her şeyin selâmını söylerken dirileri diriltene, ölüleri diriltene dön, ellerini eline vereni bil. Ellerinin ne kadar da küçük kaldığını hatırla hırsların karşısında. Elinde kalanların seni avutamayacağını anla. Sahiplendiklerinin hepsi avuçlarının içinde ama avucun boş olacak bir gün. Biriktirdikl erinin hepsi şimdi yanında ama avucun boşalacak bir günün akşamında.

* * *

Secde ederek başını göğe ağdırıyorsun. Yüzünü toprağa sür şimdi. Evine dön. Sılana koş. "Subhane Rabbiye´l-A´la." Başını yere koyarak sıfırla kendini. Rabbine de ki: "Sen varsın. Sen a´lâsın. Eksiklikten uzaksın, noksanlıktan muallâsın, kusurdan mukaddessin. Kusur bende. Benden yana eksiklik. Bende saklı acizlik. Bende bekler fakirlik. Yalnız Sana muhtaç olma zenginliğimdir secdem . Yalnız Sana kul olma şerefimdir secdem ." Secdeler ruhunun saltanatıdır. Varlığını huzurunda hiçlediğin andır secden . Rabbinin şahdamarı yakınlığından kalbine yakınlıklar emdiğin yerdir secde. Ruhunun muştular bulduğu demdir . Miracının ´kab-ı kavseyn´idir secde. Seni beni aradan çıkardığın yerdir secde. De ki: "Dediğini yapıyorum, secde edip yaklaşıyorum. Sana yaklaşıyorum. Tüm uzaklıkları uzaklara bırakıyorum. Tüm aldanışları tuzaklarda bırakıyorum."

* * *

De ki: "Yüzümde secdelerimin izini bırak ey Rabbim . Alnıma rahmetinin nefhasını bırak ey Rabbim . Kalbime En Sevgili´nin aşkını bırak ey Rabbim . Secdemden dirilt beni. Secdemde öldür beni. Secdemde durult beni. Secdemde doğrult beni."

* * *

Tenini kalbine bitiştiriyor her namaz. Ve sabah gelince yeniden, tenine dokunur ötelerin hülyası. Göğsüne değer bin İsâ nefhâsı. Yûsuf kokulu gömlekler sarılır tenine . Mûsa gibi ellerini göğsünden çıkarırsın. Uzakta bir ateş görmüşsün gibi kıvılcımlanır gökler. Yeniden dirilir gibisin. Unuttuğunu da unuttuğunu hatırlarsın yastığının kuytusunda. Rüyâlardan dönersin. Yeniden yüklenirsin hicranları. Biriktirmeye başlarsın yeniden. Çoğaltmaya ayarlarsın kendini yine. Lâkin, hâlâ yırtıktır hayatın cepleri. Ayaklarının ucuna dökülüyor zamanın parçaları. Bir secdenin pınarında söndürüyorsun kalbinin yangınlarını.

SENAI DEMIRCI

BİZ SEVDALIYDIK ARKADAŞ

2007-12-08T07:41:00.000-08:00

Ben ki, anlatamadım derdimi insanlara, hep sustum. Belki dedim, bakışlarımla
anlatırım derdimi, bu sefer suçlu olan gözlerim oldu. Yazdıklarımla anlatırım
dedim, ama yağmurlu bir gecenin buğulu sabahında kırık buldum kalemimi.
Bu yağmur dinmedi ve dinmeyecekti, tâ ki...
Biz sevdalıydık arkadaş, sevdamıza sevdalıydık. Yorgun gecelerin seherindeki,
yorgun hülya güvercinlerinin dua nağmelerine sevdalıydık...
Bir de, bir de uzaktan gelen bir sabanın beraberinde getirdiği hiç duymadığımız,
hiç hissetmediğimiz, hiç görmediğimiz, içine gömüldüğümüzde kocaman
bir hiç olduğumuz EYÜP minarelerinin o hayran mûsikisine sevdalıydık...
Halk edilmiş tüm mahlukâtın kendi bedenine çekildiği, yarı ölümü tattığı o gece vakti,
O' na sarınıp; tüm dualarımızı, tüm hülyalarımızı O' nunla paylaşacak,
O' nunla ölecek, O' nun kadar o olacak, karşısında
naçar bakışlarla secdeye varacak kadar sevdalıydık.
Biz sevdalıydık arkadaş,ötesi yok...
Kimi zaman garip bir yolcuyduk kızgın çöllerde,
Mecnun'a susamış bir garip yolcu. Kimi zaman, kızgın çöllerde sevdasına susamış,
susuz bir karıncanın hâyâliydik...
Kâbe' ye ulaşamasa da yolunda ölümü göze alabilecek kadar adam bir karıncaydık!
Kimi zamansa, göklerde yüksek uçuş denemeleri yapmaya çalışan ihtiyar bir martının hayaliydik.
Kanatlarımızı rüzgara bırakıp, semânın derin maviliğine gömüyorduk bedenimizi.
Ve, biliyorduk...
Ve, hissediyorduk...
Ve, İNANIYORDUK!
Ama ne yazık ki, aynı semayı paylaştığımız akbabalarla aynı dili konuşmuyorduk...
Biz karıncaydık arkadaş, biz martıydık. Biz sevdalıydık arkadaş, ötesi yok...
Evet, şimdi tek dostumla, sevdamla başbaşayım.
Ve gecenin bu yarısında, ninemin yemen harbinde
kaybettiği başörtüsünü ellerime alıp bir kez daha
okşuyorum. Ve O'nun gölgesinde insanlığa bir kez daha sesleniyorum:
''Varsın ölüm senden gelsin be gülüm. Biz onu şerbet der içeriz! ''
Biz, SEVDALIYDIK arkadaş, ötesi yok!

DÜNYANIN GÜZEL YÜZÜ

2007-11-20T13:56:00.000-08:00

Güzel içimizde akıp giden şirin bir ırmaktır geceleri ve gündüzleri. Kalp haritalarımızı bir yoklarsak orada kötülüğe ve çirkinliğe yer olmadığını görürüz. İçimizi dolduran güzellikleri içimizde yaşamamız, bizi dışarıdan yalnız ve tuhaf gösterse de alabildiğine mutlu eder. Yalnızlığın ve hüznün insanı sarhoş eden güzelliği bu incelikte yatmakta: içimizin güzellikler denizi olmasında. Yalnızlığın aslında bu denize doyasıya dalabilme imkanını sınırsızca tanımasında.

Güzelle yoğrulmuş bir kalp ne görür etrafında? Güzel bir iş, güzel insanlar, güzel bir eş, güzel çocuklar, güzel bir dünya ve güzel bir gelecek... Güzelliğin paylaştıkça arttığını idrak eden güzel insan, güzelliğini paylaşabileceği insanlar arayacak ve onlara kalbinin bütün güzelliklerini hiç bir karşılık beklemeden altın bir tepsi içinde sunacaktır.

"Güzel insanlar, güzel atlara binip gittiler. "sözüyle tarif edilen güzel insanlar, bu inceliğe vâkıf insanlardır. "Güzel gören, güzel düşünür, güzel düşünen hayatından lezzet alır." demiyor muydu asrın büyük insanı.

Bizlere her gün sayısız tuzaklar kurup bizi bu tuzaklara çağıran ve geleceğimizi karartan dünyanın kaba, karanlık ve çukur yüzünün tersi, ince, nahif ve güzeldir. İki yüzlü bir dünyada yaşıyoruz yani ve bu dünyanın iki yüzü her daim değişebilmektedir ve iç içe girmiş durumdadır.

Dünyanın her an bir tarafı ışıktan mahrum ve karanlıktır, gecedir, zalâmdır, koyu ve bilinmezdir. Her an bir tarafında da güneş ışınları kalbi ısıtan ışıklarıyla insanlara aydınlık bir yeryüzü sunuyor.

Dünyanın ince yüzünde güzel görüp güzel düşünerek hayatımızı anlamlı bir çizgiye oturtabiliriz. Bunu bize söyleyebilecek tek güç yine kendimizdedir; çünkü insana yaşamayı hiç kimse öğretemez, kendi öğrenir.

Sabah, rahmet melekleri arza bereketi saçarken buz gibi suyla arınıp Yüce Yaratanın emrine boyun eğerek eşiğine yüz sürmenin hazzını kim ve ne verebilir. Güneşin ilk ışıklarını alnına düşüren insandan daha bahtiyarı kim olabilir?

Henüz uykunun tatlı kollarında mini mini çocuklarınızın yanağına konduracağınız buselerle onları kahvaltıya kaldırmanın, onların sizi o küçücük kollarıyla sarmasının zevkini nerede bulabilirsiniz.

Aile huzuru ancak cennet köşelerinden alınabilecek bir parça huzurdan başka bir şey olamaz.

Sabah erken saatlerde kendinizi yollara vurdunuz. Şehre pırıl pırıl bir güneş düşmüş. Gece yağan yağmur sokağı tertemiz yapmış. Kuş sesleri duyuyorsunuz ve derken ağaçtan sarı bir yaprak düşüyor önünüze. Hüzün sarıp sarmalıyor sizi. "Merhaba hüzün!" diyorsunuz. Telâşlı adımlarla giderken bir de türkü düşüyor dilinize ve türkünüzü söyleye söyleye gidiyorsunuz işinize.

İşinizde, gücünüzde günün bereketi, sabahın dinçliği ve gönlünüzün genişliği... Herşey güzel ve gülümseyen bir zaman. Koşuyor, koşturuyor, umut dağıtıyor ve geleceği büyütüyorsunuz. Kafanızı rahatsız eden husus yok. Her şey bir ırmakta akan su gibi dingin ve tabiî seyrinde akıp gidiyor.

Bu eksilmeyen huzurunuz ve neşeniz etrafınızda fark ediliyor ve insanlar size gıpta ediyor. Onlara da kalbinizden güzellikler sunuyorsunuz. Halka genişliyor ve onlar da güzelin kapsama alanına dahil oluyor.

Akşam olup evinize döndüğünüzde kapıda sizi karşılayan ve tepenize sıçrayan çocuklarınız var. Yorgunluğun uçup gittiğini fark ediverirsiniz hemen oracıkta.

Gecenin bir yarısı, bütün herkesin uykuya teslim olduğu, gafletin insanı sımsıkı yakaladığı anlarda nefsinizi yenip gecenizi namaz ve dua ile süsleyebiliyorsanız; kendiniz ve insanlık adına miracınızda Yaratıcınıza inim inim inleyerek dua edebiliyor, gözyaşı döküp kalbinizi eritebiliyorsanız, namazınızla dünyanın küçüldüğünü ve insanın yüceldiğini fark edecek ve huzura gark olacaksınız.

Dua, kapıları açacak, namaz sizi kanatlandıracak ve gece, bir bereket yumağı olacaktır. Bir de ağlayabilirseniz eğer gözyaşının acziyet değil de rahmet olduğunu kavrayacaksınız. İbadetin, gecenin, hayatın ve dünyanın melekî güzelliğini bütün benliğinizde yaşadığınız zaman hayata sımsıkı sarılacaksınız.

Köpek ölüsündeki dişlerin güzelliğini ön plana çıkaran Ulu Rehberimizin yolunun nice güzellikler barındırdığını anladığınız zaman, bir ezanın kalbinizi erittiği zaman, davanız adına gözyaşı döktüğünüz zaman ve tomurcukların çiçek açtığını müşahede ettiğiniz zaman, güzel düşünmenin ve güzel görmenin lezzetini doyasıya tadacaksınız demektir.

Dünyadan kaçma yerine dün

yaya doğru gümrah bir açılıma evet diyorum ben. Dünya benim için çok önemlidir. İşim, mesleğim, davam ve ebedî gençliğim dünyada kazanılmaktadır zira. Ben bu dünyada yürüyen, gezen, öfkelenen, kazanan ve kaybeden birisiyim. Bütün bunların üstünde ebedî sınavı kazanabilmenin yollarını bu dünyada ve dünyanın güzel yüzünde buluyorum. Dünyaya bu açıdan bakınca kainat kitabını bu gözle okuyunca dünyayı seviyorum O�nun adına, kendi kazancıma. Dünya beni kendine çekmek, tuzaklarına düşürmek için varsın gülümsesin. Ben bunların hepsini bildiğim için dünyanın bana kazandıracaklarını düşünerek dünyaya gülümsüyorum ve her sabah doğan güneşle beraber "Merhaba Dünya!" diyorum.

BİR GÜLSÜNÜZ EFENDİM

Bir gül olarak duruyorsunuz karşımızda Efendim

Suyu ve güneşi kendinden olan

Hatta güneş olansınız Efendim

Bize ulaşan gülün kokusu

Güneşin ışıklarıdır

Bir gül olarak duruyorsunuz karşımızda Efendim

Kimi zaman arınırım

Denize fırlatılan bir şapka gibi kurtulurum kendimden

Gelir bir otağ kurarsınız kalbime

Ve yerleşirsiniz Efendim

Ah elimi tutsaydın bırakır mıydım Efendim

Ah elinizi tutsaydım

Ve değseydi bakışlarınız gözlerime

İstanbul�u fetheden ben olmaz mıydım Efendim

Bu yunuş ve arınışlar

Gülün kokusunu koklamaktır Efendim

Ya gül avuçlarımda olsaydı

Gül olsaydım gül koksaydım

Çarşı pazar gül olsaydı

Yağmurlar gül yağsaydı

İnce bir akşam bereketi yüklenseydi zamana

Zaman gül olsaydı Efendim

Size gelseydim size ge le bil sey dim

Efendim

Şimdi deniz kararıyor

Birazdan ışıkları yanacak şehrin

Bir ulu geceye kapı açacağız

Biz yetim çocuklarıyız zamanın

Biz gülden uzak çocuklarıyız ümmetin

Bizi uzak kılmayın kendinize

Bizi uzak kılmayın kalbimize Efendim

Mustafa OĞUZ

BAŞAKLAR SESSİZCE BÜYÜR

2007-11-20T13:14:00.000-08:00

Zaman gelir, mevsim yaz olur. Gökyüzü bir başka maviye, yeryüzü bir başka yeşile boyanır. Başakların bestesi çalınır her yanda. Semeresi asıl o zaman alınır çilelerin. Emekler, çabalar karşılık bulur. Diller şükürlerle, sineler sevinçlerle dolar. Binlerce başağın tebessümü, meşakkatli zamanların buhranını, hafakanını alır götürür. Buram buram sevinç kokar harmanlar, ambarlar. Onların öyküsü dolaşır dillerde. Şairlerin kaleminden tertemiz mısralar dökülür. Kalem bunu yazmazsa olmaz.

Ne hoş serüvendir başaklarınki. Henüz taneler hâlinde düşerler toprağa ve âdeta ölmek için yarışırlar; sanki öldükleri zaman dirileceğini bilir her biri. Mevsimin güz yahut kış oluşu yolundan alıkoyamaz hiçbirini. ‘Rahmet eli zorlukla beraber kolaylıklar verir.’ Filize duran tanecikler yeniden ve daha güçlü olarak hayat bulur. Toprağa daha bir sıkı tutunurlar ve besmele çekerek, narince salarlar köklerini; taşlar, kayalar yol verir onlara. Sessizce büyür başaklar; büyür de gür ekinleri olurlar. “Öyle bir ekin ki filizini çıkarmış, sonra da onu kuvvetlendirmiş, derken kalınlaşmış da artık gövdesi üzerinde doğrulmuş. Öyle ki ekicilerin hoşuna gider…” Ayeti onları anlatır. Nasıl sevinmez ki ekiciler.

Başaklar o zarif manzumesiyle toprağın elbisesi olur. Tıpkı altın ve gümüş bezemeli ipekten bir şal gibi akıp dururlar. Birlikte çokluğu ve çoklukta birliği yakalamanın sevinciyle ‘ekin havuzları’nda eritirler kendilerini. Rüzgâr, dilleri olur onların; zikir meclisine dönüşür bütün ova. Sanki gizli bir neyden dökülen nağmeler yayılır düzlüklerde ve onun büyüsüyle büyürler. Kendi yüreğinin mağarasına çekilmek yahut zaman ve mekân ötesi gizemli gezintilere açılmak için, bu tablo görülmeye değer doğrusu.

Tenleri güneş yanığıdır başakların, özleriyse bembeyaz ve dupduru bir cevher. Belki kışın koynunda küçücük tohumlar iken karların beyazlığını almıştır sîretleri, suretleriyse büyüme zamanında güneşin altın dokunuşlarını. Geceleri ay ışığıyla yıkanmış, yıldızlarla cilalanmışlardır; güzellikleri biraz da ordandır. Ve gecenin letafetiyle yumuşamış, öyle kıvama ermişlerdir. Başlarını bir eğişleri vardır ki, bu halleriyle: ‘Topraktan gelen toprak gibi olur, benzemez ateşe’ derler. Olgunluğun alâmetidir onlarda yüzü yerde kalender duruşlar. Bazen nice poyrazlarla eğilseler de doğrulmasını bilirler çarçabuk; günahından sonra tövbesiyle doğrulan müminler gibi. Onları zayıf ve güçsüz görenler cidden yanılır; iradeleri sapasağlamdır çünkü.

Daha pek çok şey söylemek mümkün lakin herhangi bir serüveni kâğıtlara geçirmek onu bütünüyle anlatmaya yetmiyor. En iyisi sözü şiire bırakalım. Ne diyordu şair: “Var Allah’ım bir şey var bu toprakta,/ Ağaçlar büyür ansızın./ Bitmez tükenmez sular çıkıyor, / Ki kalbe lâhzalar taşımakta / Ki nasip bulup herkes bir başakta; / Geliyor çılgın atların nal sesleri,/ Ruha garip arzular veren,/ Garip dağlar ki uzakta…

Hasan ÇAĞLAYAN

* (Toprak, F.H. Dağlarca)

İLK NE ZAMAN YAŞADINIZ?

2007-11-20T12:56:00.000-08:00

Hatırlayın bakalım: İlk ne zaman ağladınız?..
İlk ne vakit merhaba dediniz komşunuza?..
İlk orucu kaç yaşında tuttunuz?
Sahur davulunu ilk ne vakit duydunuz?
İlk kelimeyi kaç yaşında okuyup yazdınız, neydi o?

•••

İlk duanız hangisi?
İlk secdeniz, ilk selâmınız, ilk şükrünüz hatırınızda mı?
İlk iftarınız kimlerle idi?
Onlardan kimler kaldı şimdi dünyada?
İlk ezanı nasıl duydunuz, kim okuyordu, o sıra ne yapıyordunuz?
İlk azarı kimden işittiniz?
Taşıdığınız ilk yük ne idi?
Katıla katıla ilk ne zaman güldünüz?
İlk defa hangi yoksulu, kimsesizi, çaresizi düşündünüz?
İlk yardımınız kimedir?

•••

Bir tutam çiçekle ilk nerede konuştunuz?
Güneşi bulutu, yağmuru ilk nerede tanıdınız?
İlk kar yağışına nerde şahitsiniz, ilk nasıl üşüdünüz, nasıl ısındınız?
İlk defa nerede kayboldunuz?
Asıl önemlisi, ilk öptüğünüz el kimindi?
İlk uyuyamadığınız gece, çabuk geçen ilk günü biliyor musunuz?
Yere, yola tarlaya, betona ilk düşüşünüz aklınızda mı?
Burnunuz ilk ne zaman kanadı?
Hüngür hüngür ağladığınızda kaç yaşındaydınız?
Oynadığınız ilk bebek, ilk oyuncak, nasıl bir şeydi?
Güneşin doğuşunu ilk hangi yıl gördünüz?

•••

İlk kurduğunuz hayâl nasıldı? Para mı, iş mi, gezi mi düşündünüz?
İlk düğüne kiminle gittiniz?
İlk taşıdığınız tabut kimindi?
İlk teselli ettiğiniz dostu hatırlıyor musunuz?
Kana kana içtiğiniz ilk su, ilk serin ayran, yediğiniz ilk şeker bilinir gibi mi?
İlk döğüştüğünüz çocukluk arkadaşınızın adı? İlk kiminle barıştınız?
İlk çıktığınız dağ hangisi?

Otobüse, trene ilk binişiniz, ilk hoşçakal deyişiniz, ilk yapayalnız kalışınız... İlk öksürüşünüz, başınızın ilk ağrıyışı, ilk hasta yatışınız... İlk iyi oluşunuz, dünyayı seviverişiniz ile ilk hayranlıklarınızı yeniden yaşamak ister misiniz?

İlk kimi kandırdınız?
Sizi ilk defa kim aldattı, ümitlendirdi, sevindirdi?
Küplere ilk hangi çağda bindiniz?
İnanmanın büyüklüğünü ilk ne zaman keşfettiniz?
İlk defa ne vakit şu dünyada bir yeriniz olduğunu hissettiniz?

İlk defa ne iken ve nerede iken var ile yok arasındayım dediniz?
Kendinize, ömrünüze, çevrenize karşı ilk sıkı hesapları yaptığınız günü andığınız oluyor mu?
Karanlıkta ilk kalışınız, günü ilk özleyişiniz hangi zamandı?

Evden ilk ayrılışınızdaki heveslerle tadlanmış kuytular; ilk geri dönüşünüz, ilk ziyaretiniz ve kendi yuvanıza ilk yabancımtırak kalışınız pek mi uzaklarda?

İlk büyüyüşleriniz ve cıngıllı yürüyüşlerinizi hangi esintilerle süslemiştiniz?

İlk sevgileriniz, ilk sevilmeleriniz dün gibi mi, çok mu ötede?

İlk ne zaman yaşadınız?

Gürbüz Azak

SIĞINMACILAR

2007-11-20T12:47:00.000-08:00

Bütün olurların olmaz, bütün çarelerin çaresiz kaldığı noktada sığınılacak tek kapının Sen'in kapın olduğunu daha iyi anlıyor insan…

Medet istenilen her dost, yüz geri kaçtığında, çalınan her kapı, muhkem bir kale ve en yakınlar, sükûttan bir duvar olduğunda, bu duvar karşısında ayakları yere değiyor insanın…

Bunca zamandır sığınak sandıklarının aslında bir poyrazlık hükmü olduğunu görünce içine dönüyor insan, hesabına bakıyor. Yanılgılar yumağına. Hangi vadilerde beyhude teselli aradığını gördüğünde kendi kendisine ‘yazıklar olsun sana’ sitemiyle hayıflanıyor…Cesur bir hayat yaşamanın bir sığınmacı olmaktan geçtiğini görüyor insan en özgür anında. Bir sığınmacı olarak Bir’e sığınmadan yaşıyorsa insan, hayatı korkarak yaşıyor demektir, yine insan, Bir’den başka sığınak arıyor ve her tufandan sonra yeni sığınaklar peşinde koşuyorsa o insan, sığınakperest bir acuzedir…

Kim iddia edebilir bütün insanların bir sığınmacı olmadığını, Hem kimden nereye ne kadar kaçacağınızı sanıyorsunuz.

Hayır! Hayır kime sığınırsanız sığının, yazgıdan kaçamazsınız. Tam kurtulduğunuzu sandığınız anda Kahhar bir el yapışacak yakanıza. Sığınaklarınızın hükmünü, daha doğrusu ne kadar hükümsüz olduğunu göreceksiniz o gün. Ey insan çağır güvendiklerini, çağır sığındıklarını, hadi toplansınlar ve güçleri yetiyorsa seni azaptan kurtarsınlar…

Seni zelil kılan, sana zulmeden, seni hakir gören bir koruyucunun gözünde ne ifade edersin ey insan. Hem dünyada kim, kimin ne zaman, sığınılan ya da sığınmacı olacağını hükme bağlayabilir?

Bugün sığınılanın yarın sığınmacı olmayacağını kim iddia edebilir? Sana değer verene, seni ve sığındığın her şeyi kuşatana ne zaman yöneleceksin?

Hayat sığınaksız yaşanmaz dostlar fakat kimdir sığınılacak olan? Bu çetin bir sualdir, arayış ister, bu soruya cevap ararken hırpalanır insan. Lakin bu suali doğru cevaplayanlar için mutluluk vardır...

Yalçın KAYAGİL

EN SEVGİLİYE

2007-11-20T12:40:00.000-08:00

Ey sevgili En Sevgili;

Ey nurunun hürmetine âlemler yaratılmış olan, Ey nurların en nurlusu!

Ey sevgili, Sen pür-cemâl, sen pör-kemâl, Sen pür-rahim ü şefkat!

Ey sevgili, Rabb-i Hakimin bizlere rahmetinin tecellisi güzeller güzeli Resülullah. Rahim olan Allah'ın bizlere merhameti. Ey dürr-i yekta! Asi, kibirli, enaniyet denizinde boğulmuş günahkârların umudu, Cilvegâh-ı Enbiya. Aşk ehlinin Sultanı. Acıkmış gönüllerin sofrası, bir tek hatırına aşkların feda edildiği Sultan. Kainata gönderilen armağan. Ruhlarımızın enisi; Resul-ü Ekrem... Bütün güzelliklerin biricik merkezi, Nebilerin imamı, Allah'ın yeryüzünde yarattığı halifelerin mehpeykeri, vatan-ı aslînin cenneti. Sevda mevsimlerinin en güzel iklimi Ey Ahmed-i Mahmud-u Muhammed Mustafa!

Varlığın varoluş gayesi biricik Efendimiz! Kainat sizinle şereflenmek arzusuyla yanıp tutuşmaktaydı. Cennetin kapısında o güzel ismi gören gözden, yüreklere damıtılan hasretiniz gün geçtikçe dindirilmez bir yangın olmuştu. Her yeni doğan güneşe Seni sormaktaydı Varaka! Goncaları göğüslerinden zorla koparılan annelerin feryatlarıyla inleyen gökyüzü yolunu gözlemekteydi. Fitne, (yol arkadaşı) günahla çığlık çığlığa kol geziyordu Mekke sokaklarında... Ve bir gece âlemlere rahmet olan nurun Hz. Adem'den beri en temiz silsileyle Amine'ye ulaştı. Bu kutlu haberi alamadı Abdullah. Ve siz geldiniz Ya Resülullah, Membâ-i Lütuf gibi düştünüz kainata. Gönüller sükûnet buldu, zulmün sesi kesildi Ahmed-i Muhtarla, gülmeyen yüzler güldü. O çöl sizinle cennet bahçesine döndü...

Ey enfes rayihasıyla cihanı ıtır bahçesine çeviren gül; sözleriyle madde ve mânâyı hallaç eden, her şeyin ötesini temâşâ etmemiz adına bize sır perdesini aralayan, örnek hayatıyla köhneleşmiş anlayışları tarumar ederek dünyanın cennet yüzünü açan sevgili! Daha Seni elestte seçen Rabbim en büyük görevi vermişti Sana. Öyle bir gayretin vardı ki Senin; kendini unutmuştun adetâ. İlahî îkaz gelmişti inanmıyorlar diye, ama yılmadın. Her defasında sana hakareti vazife edinmiş Ebû Cehil'in elinden tutma adına, neredeyse kapısında sabahlıyor, bu da yetmiyor onu dualarına alıyordun: "Allah'ım ne olur iki Ömer'den biri!" demiştin, kimseyi unutmamıştın ve hani Ömer İbn-u Hattab gelmişti de şükrü borç bilmiştin Allah'a...

Ey hasır sedirde sabahlayan, kainatın ve kalplerin padişahı, dişini kırdılar tebessümünü gösterdin onlara; başını yardılar, önlerine serdin yüreğini; adını sildiler, sineye gömdün. Cennet-i Zehra vücudunu taşa tuttular, o büyük melek onları helak edecekken ellerini açtın Sevgiline! Öyle bir hayattı ki yaşadığın, canına kastetmeye gelenler Sende can bularak geri döndüler. Sen hep yol göstericiydin bu uğurda. Hiç yılmadan sünnet-i seniyye tohumlarını atıyordun geçtiğin yollara...

Ey ismi Arş-ı Âlâda yazılı, meleklerin dilinde teşbih olan Habib-i Zîşân! Efendim; göremedim gözlerini ama eminim güneşten güzeldi. Duyamadım kokunu ama eminim rüyalarda avunduğum rânâlar kadar cemîldi. Oysa o kadar isterdim ki terinden güller dermeyi. Yusuf�u gördüğünde ellerini kesen kadınlar, Seni görseler kalplerini keser diyordu Hz. Aişe. "Vallahi Muhammed aydan daha güzeldir" deyince Cebir b. Semere, ay hicabından kendini gizliyordu. Ya sana aşık o minicik bulut... Ey Mîraç Şehsuvârı sevgili; o kadar mahzun olmuştu ki gökyüzü, Rabbim onun da duasını kabul etti. Bu dua vesilesiyle mîraç gerçekleşti. Israr ediyordu melekler dönmemen için geri. Ey merhamet âbidesi, Namazdı miracın en güzel hediyesi...

Ey Makâm-ı Mahmûd�un buhurdanı, mahlukâtın en müntehabı ve en müstesnası Beytullâhın, aşk sarayının Padişahı! Bak bugün senin izinde kurtuluş arayan gariplere. Biliyorsun Ebû Bekirler, Ömerler, Aliler, Huzeyfeler ve Bilâller seni analarından babalarından, yurtlarından ve yuvalarından daha çok sevdiler. Bu sevgi bitmedi Ya Resûlallah! Bu sevgi bitmedi. Yeryüzünün her metrekaresinde senin aşıkların, senin sevdalıların var. Tek başına millet olacak İbrahimler var. Senin perdedârın olacak Sâd b. Ebi Vakkaslar.

Biz senin çektiğini çekmedik Ya Resûlallah. Gelecek için yaptığın fedakârlıkları gösteremedik. Ancak Senin yolunda güller topluyoruz. Elimize batan dikenler mi? Seninkinin yanında ne kî?

Ey Rahmeten lil'alemin Efendim! Bir gün arkadaşlarının arasında ufuklara bakıp "Kardeşlerime selâm olsun!" demeseydin katlanılır mıydı bu hasrete? Öyle ki sevgim hüznüme denk, içimde ayrılık, fırtına, nefsimle daima cenk. Hicranla iki büklüm olduk Ya Resûlallah. Kardeşlerinin adına yaraşır biçimde taşıyamıyoruz emânetini. Kardeşlerin olma şerefinin hakkını veremiyoruz. Korkunç bir belirsizlik var Senin dünyanda. Koskoca bir âlem garip ve zamanzede. Kimilerimiz akla takılıp düz yolda yolsuzluk yaşamakta, kimilerimiz yalancı gönül hülyalarına dalmakta. Ey Hurşid-i Şefaat Efendim! Biz çağın yetimleri çoğu zaman üzsek de seni, rahmet elini hissediyoruz hep başımızda, bizi affeden o dilâra nefesi...

Ey ölümsüzlük iksiri, ey çölleri cennete çeviren Gül-i Rânâ! Hani ümmetine duanı kıyamete bırakmıştın. Benim gibi biçâreyi de şefaatinle şereflendirir misin? Benim de bu kirli ellerimden tutar mısın? Yoksa yüzüme bile bakmaz beni orada şimdiki gibi mahzun mu bırakırsın? Ya Resûlullah madem sen Şefi-ül Müznibîn'sin, mademki "Benim şefaatim ümmetimden büyük günahları olanlar içindir." buyurdun. Ben de bu şefaati ümit etmekten geri kalamam. Biliyorum Efendim, sen merhamet âbidesisin. Hani Tâif'de ayaklarını kanatan o gafilleri bile affetmiştin. İşte ümidim bundandır. Bunca badireye katlanıyorsak sana olan sevgimizdendir. Kalbimize gözyaşlarının tadını vermeye gör sultanım. İnan ki sevgin taze vicdanlarımızda filizleniyor, zaman ihtiyarladıkça Sen gençleşiyorsun. Sevgi fedailerin var nur yolunda kıvranan, Bilâller senin ismini haykırıyor her ezanda an be an...

Ey Şâhid-i Mukaddes, Sultân-ı Selâtin ve Ey Muhtaç gönüllerimize âb-ı hayat olan Sevgili. Şimdi sana bu mektup yerine canımı hediye etmeyi o kadar isterdim ki. Ama günahlarım mesafeyi arttırıyor Ya Resûlullah! Utanıyorum, âcizim, güçsüzüm, çaresizim. Yine de ümitliyim. Belki bir gün duan avuçlarıma kayan bir yıldız olur ve nefsimin daraldığı anlarda lebbeyklerle dönerim yeniden hayata...

Ey gönüllerimize işleyen derin nefes. İnsanlık senin gelmeni bekliyor. Rahip Bahîra'nın, Varaka bin Nevfel'in, Zeyd bin Amr'ın beklediği gibi. Sen ki Hz. İbrahim'in duası, Hz. İsmail'in muştususun. Sen Ey kâinat kitabının müfessiri; o gelişinle nasıl yeşerttiysen dünyayı, sönmeyen ateşleri söndürüp yıktıysan kasırları, şimdi yine doğ kalplerimize, "Ehlen ve Sehlen" diyen heybetinle belir ufukta. Ey insanlığın gönlündeki sümbül! Mademki bağban Sensin, bu bağ niye Sensiz kalsın. Bizi yalnız bırakma, ruhlarımızı sensizlik ateşi ile yakma...

Ey Sevgili En Sevgili

Sevgin öyle doldurdu ki kalbimi

Hasretin öyle acıtıyor ki benliğimi

Aşkın olmasa hiç kalbim sevmeyi öğrenir miydi?

Gel demeye bilmem dilimin kudreti kâfi mi?

Bu müthiş zamanın dehşeti özletiyor Asr-ı Saadeti

Özledik Efendim Seni

Gel de güldür gariplerini...

Kamer ÖZDEMİR

Kalp Aynası

2007-11-20T12:26:00.000-08:00

Kalbini ayna eyle, parlak ve candan bir ayna. Oraya bakanlar, seni sadece seni görsün olduğun gibi. Sen yalnız kendine ayna ol. Başkalarına nasıl ayna olunacağını, onlara, dışarıdan nasıl göründüklerini ve yüzlerinin hâlini göstermeye çalışarak yorma kendini. Nasibi olan; ayna olmaya meyli, niyeti, istidadı olan, sen istemesen de seni görünce: “İşte böyle bir ayna olmalı” deyip can evinde, ocağını kendisi kurup; kumu cama kalbedecektir.

Kalbi ayna kılmak, aynalaştırmak bir gönül işi. Bu yolda, kalp sahibine yapılan zorlamaların aksi ile netice verme, kumu kaya yapma ihtimali var. Bu yüzden sen, sadece ayna ol. Cam ya da kaya olmak tercihini zaman içinde herkes kendisi yapacaktır.

Aynalar gibi sakla kalbinde sırrı. Riyaya düşme, aman şunu da bilsinler, aman beni takdir etsinler aman ne de güzel kalbi varmış desinler deyip cahillerin düştüğü sığlıklara düşme. Sen bir ayna ol, sade bir ayna, bırak arif olan anlasın, cahil de bilmeyiversin.

Ayna, iyi kötü demez yansıtır. Güzel, çirkin, zayıf, şişman, uzun, kısa demez… Aynaya düşen suretler gibi kalbe de talepler düşer. Kimi hoş kimi nahoş... Bu noktada ayrıl aynadan. Her talebe evet deme. Başkasına ait hamlıkları, çirkinlikleri ve kötülükleri hoş gör ama nefsinin kalbine fısıldadığı bayağı taleplere karşı, ayna değil, duvar ol. Kör, sağır, dilsiz bir duvar.

Nasıl ki sıcak-soğuk dengesi değiştiğinde buğulanırsa ayna, günaha meyledince kalbin, sen de koru kendini gözyaşlarınla. Nasıl kırılırsa ayna, kırılsın kalbin de işlediğin günah karşısında. Çoğaltma kalp kırıklarını, bil ki tamir edilse de her kırık bir iz bırakır aynada…

Aynalar vardır pütürlü, aynalar vardır sığ, aynalar vardır cep boyu, aynalar vardır duvardan duvara… Kalpler vardır hastalıklı, kalpler vardır günü birlikkararsız, kalpler vardır ona yakınsan sana yakın ve yine kalpler vardır kim olduğunla ne olduğunla hiç alakadar olmadan sever seni: “Beri gel tanışalım/ Yad isen bilişelim.” der. İmkânın el verdiği ölçüde sen, böyle bir kalbe sahip olmak için gayret et.

Kalp aynası toz tutmaya çok müsait. Var olan ve özenle korunup kollanmayan her şey gibi. Eşyanın tabiatı bu; ne kadar kıymetli olursa olsun, bir kenara konup ilgi alaka gösterilmeyen her şey, zaman içinde toz tutar, küf bağlar, kokar ve çürür. Kalbi korumak; onu, iyiliğine, kötülüğüne; güzellik ve çirkinliğine rağmen her şeyi ile gündelik hayatın içinde tutmakla mümkün. Kalbi korumak için onu hayattan soyutlamak, onun zaman içinde atıl bir nesne gibi çürüyüp kokmasını netice verebilir. Öyle ise kalp her şeyi ile ve her şeye rağmen hayatın içinde olmalıdır.

Cüceyi dev yapan aynalar vardır, lâkin öyle insanlar vardır ki dev aynasında bile cücedir… Sen, kalp aynanda, bunları iyi ayırt et ve kim, neyi hak ediyorsa öyle muamele et. Ne kimseyi ihmal et ne de kimseye hak ettiğinin fevkinde makam ve paye ver kalbinde. Her iki durumda da -ihmal veya gözünde büyütmeyanıldığını gördüğünde, onlar adına değil ama senin iç dünyan adına, tamiri mümkün olmayan bir yıkım yaşayabilirsin. Kurşundan askerlere güvenip savaşa girilmeyeceğini öğrenmelisin.

Katran karası gecelerde de şad u hurrem günlerde de hep aynı olsun kalp aynan; garazsız, ivazsız, doğru ve hakşinas… Sen kalp aynasını rüzgâra göre ayarlayanlardan olma, muhalif rüzgârlarda bahaneler üretip kuşe-i uzletine çekilme. Kırılacaksa kalbin, hak bildiğin yolda mertçe kırılıversin. Bil ki kuşe-i uzletinde şen-şatır günler bekleyen bir kalptense meydanlarda kırılmış bir kalp daha evladır.

Kalender YILDIZ

___________________________________________

2007-11-20T12:20:00.000-08:00

DOSTUN ATTIĞI GÜL,

“Kardeşlerimden ricâ ederim ki: Sıkıntı veya ruh darlığından veya nefis ve şeytanın desiselerine kapılmaktan veya şuursuzluktan arkadaşlardan sudur eden fena ve çirkin sözleriyle birbirine küsmesinler ve ‘Haysiyetime dokundu’ demesinler. Ben o fena sözleri kendime alıyorum. Damarınıza dokunmasın, bin haysiyetim olsa kardeşlerimin mabeynindeki muhabbete ve samimiyete fedâ ederim.”
Uhuvvet Risalesi, s. 74

Hallac-ı Mansur, cezbe ve sekir halinde söylediği ve mazur bulunduğu Ene’l-Hak cümlesi yüzünden idama mahkûm edilir. Onu asılacağı meydana getirdiklerinde etrafta mahşerî bir kalabalık vardır. Hallac-ı Mansur darağacını görünce güler ve kalabalık arasında gördüğü dostu Şibli’den seccade isteyerek iki rek’at namaz kılar. Ardından şöyle duâ eder: “Allah’ım burada senin dinin uğruna gayrete düşüp beni öldürmek için toplananların suçlarını affet.”

Bu esnada kalabalık içinden özellikle düşmanları, fırsat bu fırsat diye Hallac-ı Mansur’a taşlar atarlar. Hallac-ı Mansur bunlara ah bile demez hatta tebessüm eder, ama dostu Şibli ağlayarak kırmızı bir gül atınca Hallac-ı Mansur inler ve şöyle der: “Taş atanlar avam takımı, bilmiyorlar, halden anlamazlar. Onların taşı bizi incitmez ama halden anlayan bir dostun attığı gül bile bizi incitti, canımızı acıttı.”

İnsan hayata daha çok dostlarıyla, sevdikleriyle tutunur. Sevinçlerini onlarla paylaşarak arttırırken, acılarını hüzünlerini yine onlarla paylaşarak azaltır. Kişi, tanımadığı kimselerden bir kötülük, bir haksızlık gördüğünde çok incinmez, en azından hayal kırıklığına uğramaz ama dostundan gördüğü küçük bir eziyete bile katlanması çok zor olur. Başkalarının, hakkında yanlış düşünmeleri insanı fazla üzmez, yıpratmaz; ama sevdiği birisi, hakkında yanlış düşünürse, zarar verecek bir davranışta bulunursa işte bu insanı üzer, incitir. O kişi sıradan biri değildir çünkü, belki en zor günlerinde yanında olmasını beklediği insandır. Her şartta desteğini umduğu, hayatta en çok güvendiği kimselerden biridir. Hani Temel deniz kenarında yürürken elinde bir yılan taşıyormuş. “Neden elinde yılan taşıyorsun?” diye sorulunca “Denize düşersem lâzım olabilir” cevabını vermiş… İşte dostluk, denize düştüğümüzde yılana sarılmak zorunda kalmayışımızdır. Elimizden tutup bizi çıkaracak birisini her zaman yanımızda bulabilmemizdir.

Dostun gönlü, dostuna karşı hassastır, çok şeyler bekler ondan… Bu yüzden insan dostluk hukukuna çok dikkat etmelidir. Özellikle dostla hal ve harekete, konuşmaya özen göstermek gerekir. Çünkü bazı sözler, keskin kılıç gibidir, dostluğu keser, kalpte tedavisi zor yaralar açar, kalpteki muhabbet çiçeklerini kurutur. Bazen yerinde olmayan gereksiz bir istek, küçük bir tavır veya söz bile, çok büyük mutlulukların elden kaçırılmasına sebep olur.

Dostluk, fedakârlık ve emek ister. Her şeyi karşısındaki insandan bekleyerek elde edilemez hakikî dostluklar. Dostluk; mutluluk, üzüntü, hastalık, sağlık, darlık ve bollukta dostunun yanında olabilmektir. Marifet iyi gün dostu olmak değildir. Sadece iyi gününde yanında olmak dostluk da değildir zaten. Sahte dostluktur olsa olsa. Günümüzde ahlâkî bozulmanın etkisi dostluklarda da gösteriyor kendisini maalesef. Artık menfaat hesapları ortaya girince dostlar birbirlerine taş atmaktan bile çekinmiyorlar. Ve nice pırlanta yürekli insanlar, çok önemsiz basit dünyevî meseleler uğruna birbirlerinden ayrı düşüyorlar.

Bediüzzaman, kendisine en ağır haksızlıkları yapan insanlara bile bedduâ etmeyecek ve onların imanlarını kurtarmaları için duâ edebilecek seviyede gönlü büyük bir insandır. Böyle bir insanın eserlerini okuyanlar, günümüzde en ufak meseleleri gurur meselesi yaparak, amel cihetiyle bir nevî ortaklıkları da bulunan kardeşlerine küsebilirler mi, küsmeye hakları var mıdır?

Evet, insan dostun attığı gülden bile incinir ama Uhuvvet Risâlesi gibi bir reçeteye sahip olanlar, kardeşi kendisine gül değil taş bile atsa, o kardeşine karşı adavet beslemez, beslememeli. Kendisine düşmanlık edenlerin, hatta kendisini zindana atanların bile ıslâhı için duâ eden ve onlara acıyan bir Üstad’ın yolundan gidenler, her ne kadar ummadıkları bir şekilde dostları veya kardeşleri tarafından haksızlığa uğrasalar da, onlara gücenmeye hakları olabilir mi? Mesleği haliliye, meşrebi hıllet olanlar, birbirleri için ‘en yakın dost, en fedakâr arkadaş, en güzel takdir edici yoldaş ve en civanmert kardeş’ olmak zorundadırlar. ‘Bizler muhabbet fedaileriyiz, husûmete vaktimiz yoktur’ diyen Bediüzzaman’a talebe olma arzusunda bulunanlara yakışan şey, gerçekten muhabbet fedaisi olabilmektir. Ve marifet, Uhuvvet Risâlesi’ni başkaları için değil, insanın kendisi için okuyabilmesidir. Zira uhuvvet anlayışında küsmenin yeri yoktur. Bazen içten bir tebessüm, bazen bir selâm, bazen bir ses bile dostun gönlünde sevgi çiçeklerinin yeşermesini sağlayabilir. Zaten, ne hayat birilerine adavet edecek kadar uzundur, ne de dünyevî meseleler birilerine adavet edecek kadar önemlidir… Hafız-ı Şirazî’nin de dediği gibi, ‘Dünya öyle bir metâ değil ki, bir nizâa değsin.’

Hayatımızda kaç tane güzel dostumuz var acaba? Ya da tersinden soracak olursak, şu kısa hayatta kaç kişi için gerçekten güzel bir dost, güzel bir kardeş olabildik? Dostlarımıza, kardeşlerimize karşı hareketlerimize çok dikkat edelim ve kalplerini kırdıysak hemen özür dilemeyi de asla ihmal etmeyelim. Çünkü yarın özür dilemek için çok geç olabilir.

Ne mutlu İhlâs ve Uhuvvet anlayışının gereğini yerine getirebilenlere… Ne mutlu şu kısa hayatta en yakın dost, en fedakâr arkadaş, en güzel takdir edici yoldaş ve en civanmert kardeş olabilenlere…

Hasan Yükselten

MENDİL

2007-11-18T10:40:00.000-08:00

AĞLIYORSUN. ÇÜNKÜ hüzünlüsün ve güçsüzsün.

Ağlıyorsun. İşte sen busun. Kırılgansın. İncinmişsin. İncitmişsin. Terk etmişsin. Terk edilmişsin. Varsın. Yoksun. Ayrısın. Birleşmişsin. Gitmişsin. Gelmişsin.

Hayat ayaklarının altından kayıyor. Yalpalıyorsun. Başın dönüyor. Zemin un ufak oluyor. Gökyüzündeki güneşe ve göğün maviliğine karşın duyguların griye dönmüş. Kalbine bulutlar toplanıyor. Boğazın sıkışıyor. Daralıyorsun. Çatlayacak kadar sıkışıyorsun. Boşalman gerek. Bir şekilde insanın içindeki basınç düşmeli. Dayanamıyorsun. Ağlıyorsun. Kalbindeki bulutlar gözyaşı sağıyor.

Ağlıyorsun. Ağlayabiliyorsun. Farkettin mi? Ruhundaki acılar kristalize oluyor. Gözyaşı oluyor. Hava kitlesinin soğuğa maruz kaldığında yağmura dönüşmesi gibi. Ruhun üşüyor. Titriyorsun. Çıplaksın. Korunmasızsın. Kendini koruyamıyorsun. Ruhun yardım edemiyor sana. Kalbin yardım edemiyor sana. Hep birlikte ağlıyorsunuz. Kalbin için de kendin için de ağlıyorsun.

Aç bir kedi görüyorsun. Aç bir çocuk dikkatini çekiyor. Yetim bir çocuk kalbine dokunuyor. Sararan yapraklar kalbini delip geçiyor. Özlüyorsun. Buram buram özlüyorsun. Ağlıyorsun. Ağladıkça...

Kalbin delik deşik. Herşey seni yaralayabiliyor. Ne kadar naziksin. Ne kadar kırılgansın. Çünkü insansın.

Ağlıyorsun. Yorgunsun. Yaşamaktan yorgunsun. En çok gönül yorgunusun.. Yaşadıkların kalbinin tabanına birikti. Belki çok şey yaşamadın. Ama çok ağır şeyler yaşadın. Kalbini deliyor sanki yaşadıkların. Ağlıyorsun. Kalbini yıkıyorsun. Biraz da olsa gevşiyorsun.

Ölüm meleği şu an gelse itiraz etmeyeceksin. Dünyanın içindesin. Ama dünyadan soğumuşsun. Gitmek istiyorsun. Öteye geçmek istiyorsun. Ağlıyorsun. Neye mi? Herşeye. Herşey üstüne üstüne geliyor sanki. Çaresizsin. Boşluktasın. Hayattasın ama hayatta olduğunu hissedemiyorsun.

Dur. Ağladığın için zayıf olduğunu mu söylüyorsun? Sakın söyleme bunu. Lütfen söyleme. Hadi geri al sözünü. Çünkü insansın. İşte bu yüzden meleklerden üstünsün. Çünkü melekler gözyaşı dökemez. Çünkü meleklerin kalbi delik deşik olamaz. Çünkü melekler gönül yorgunluğu nedir bilemezler.

Ağlayan insanlara üzülmüyorum biliyor musun? Ağlayan bir insan gördüğümden “neden ağlıyorsun, ağlama, güçlü olmalısın” demeyi çok uzun yıllar önce terkettim. Ağlayan bir insan görsem gözyaşlarını silmek için bir mendil uzatmak geçer içimden. Bu bana dünyanın en kutsal davranışlarından biri gibi gelir. Çok yıllar önce ruhumun keskin bir acıyla üşüdüğü bir anda en sevgili arkadaşımın bana sarılıp cebindeki mendili gözyaşlarımı silmek için verdiği gibi. O mendil kağıttan değil bezden gri renkli bir mendildi. Hayatta en sevdiğim şeylerden biri nedir biliyor musun? Ağlayan bir insana mendil uzatmak. Eğer sen ağlarken sana mendil uzatacak biri yoksa, bu sen olmalısın.

Ağlayabiliyorsun. Ne kadar güçlüsün. Meleklerden bile üstünsün.

Mustafa Ulusoy - Yakinlik

ÖZÜR DİLERİZ DELİKANLI

2007-11-18T10:32:00.000-08:00

Delikanlı özür dileriz, namaza başlarken sanki biz zamanında hiç zorlanmamışız gibi seni “full çekme”ye zorladık. Tuğlaları üst üste koymana izin verecek bir rahatlık sunmadık sana. Yakaladığın namazlara köreldik de, kaçırdıkları için yazıklar ettik.

Namaza alışırken ayağının dolanabileceğini, yürürken düşebileceğini hesaba katmadık. İçindeki tereddütleri ciddiye almadık. Kendi kendine sorduğun sorulara “hiç yokmuş gibi” sağırlaştık. Elbette ki “lüzumsuz” gelecekti sana namaz en başında. Başımızı ellerimizin arasına alıp bir kaç dakika olsun düşünmedik: Öyle kolay değil ki arzulamak hiç alışık olmadığını? Öyle hemen oluvermez ki hiç tanımadığını yanına yoldaş eylemek? Kim susamadan su içer ki? Kim acıkmadığı yemeğe iştah duyar ki?

Mecbur tuttuk seni... “Başka yolu yok!” dedik. Mecbur olmasına mecburdur namaz.. Yalan yok; farzdır. “Dinin direği.” “Gözümüzün aydınlığı!” Teşekkürlerin en güzeli.. minnettarlığımızı ifade etmenin en şık, en zarif yoludur namaz! Kulluğumuzun en somut biçimi... Elle dokunulur, gözle görülür bir teşekkür zirvesidir.. Sormadık kendimize: Zorla mı teşekkür eder insan?

Zorunluluk olarak takdim edilir mi hiç minnettarlık? Gösteremeyince sana Rabbimizin bizi ne kadar çok şeyle sevindirdiğini, içine zoraki minnettarlıklar atmaya kalktık. En başta biz hissedemeyince üzerimize hiç hesabsız, hiç sebepsiz, hiç karşılıksız indirilen o iyilikleri, sana da ancak “istesen de istemesen yapacaksın” diye farzları saydırdık, soğuk ve resmî zorunluluklar listesi içinde sürdük namazı önüne. Hiç görmedin ki yüzümüzde nimetlere boğulmanın o şımarıklık neşesini, hiç hissetmedin ki yüreğimizde her sabaha yeniden uyanma sevincini? Bizden sana huzur bulaşmadı ki... Bizden sana neşe taşmadı ki...

Elbette ki sabırsızdır insan... Hele de gençler... Biz yaşımızı başımızı aldık, ırmağın öbür yakasına geçtik. Durulduk. Sakinleştik. Ama sen! Beri yakasındasın hayatın. Hırçın yanındasın şehrin. Kıpır kıpır tenin. Duygu kasırgalarında savruluyor saçların. Sana varlığın müziğini aktaramadık. Namazın yüzümüze tebessümler kattığına tanıklık edemedik. Kıldık namazları kılmasına, ama seccadeyi toplarken namazın gerçeğini de bir kenara dürdük. Namaz kıldıkça güzelleşseydik, neşelenseydik, incelseydik, sen de imrenirdin bize. Sanki bir büyü var burada diye, sen de sokulurdun yanımıza..

“Namaz dediğin sadece bir gün kılınır” demek isterdik sana... “O da bugündür.” Bak, dün gitti; yarın da gelmedi. “Sen sadece bugün kıl, gerisine karışma!” diyecek kalenderliği gösteremedik sana... Bitmeyecek sandın namazı. Yarın, yarından sonra, yarından sonradan da sonra.... Derken yığıldı üzerine binlerce vakit, binlerce rekat... Ezildin kılacağın namazlar altında. Şimdiden üşümeye başladın soğukta alacağın abdestlerin suyunda... Kulağına fısıldayıverseydik ya Rabbimizin sözünü: “Ben senden yarının ibadetini istemiyorum ki...” Bugün kıl, yeter.. Hatta bu vaktin hakkını ver, yeter! Hem sonra, ne biliyorsun, o kadar uzun süre yaşayacağını.. Belki bitecek ömrün; namazların da bitecek... Sana bugün kıldığın namazın ışığı kalacak... Rabbin diyecek ki, “Madem ki bugün kıldın, yaşasaydın bir ömür boyu kılacaktın..” Bir güne verdiğin namaz rengi, bir ömrüne taşacak; bin ömürlük bir sonsuzluğa taşıyacak seni..

Sana Rabbini tanıtırken, kılı kırk yarar, ince eleyip sık dokur, mükemmeliyetçi bir imaj çizdik, seni vesveselere saldık, yorduk, kırdık, usandırdık. Rabbinin yaptıklarını beğenmeyeceğine inandırdık önce seni. Seni sevdiği, sana merhamet ettiği ap açık ortadayken, önce korkmanı istedik O’ndan... Oysa, insan sevmediğinden korkmaz ki, korkamaz ki... Allah’tan korkanlar O’nu hakkıyla sevenlerdir, O’nun kendilerini fazlasıyla sevdiğini bilenlerdir... Korkarlar; çünkü o sevgiyi kaybetmek üşütür insanı, o kadar sevilmişken yüz çevirmek acı verir insana... Kaybedeceği şeyi olanlar korkar!

Şöyle diyebilmeliydik sana: “Namaz kılarken Rabbinin sana ‘aferin!’ dediği haldesin.” Şöyle de diyebilmeliydik: “Namaz kılarken, Rabbinin en çok sevdiği En Sevgili’nin (asm) bulunduğu haldesin.” Sevinmelisin. Sevildiğini bilmelisin. Sevildiğini bilip de öyle varmalısın secdelere. Bırakıp her şeyi namazın kucağında atabilmelisin hüzünlerini. Durdurup oyunları, başından atıp telaşları, en sahici olduğun yerde, en çok onaylandığın halde, namazda, neşelere boğulabilmeli, sevinçlere sarılabilmelisin.

Özür dileriz delikanlı,

Bağışla bizi genç hanım.

A. Cem Toprak

BOZULMUŞ BIR NAMAZIN SEHIV SECDESI OLUR MU?

2007-11-18T08:07:00.000-08:00

“Namaz kılıyoruz
Bozulmuş bir namaz kılıyoruz
Belki de namaz kılmıyoruz”

Hatice’nin göz renginden tutunda, pazardaki kurtlu meyveye kadar hepsi namazın kapısına sıralanır ve ben “Allahu Ekber” deyince nefsim onları bir bir içeri alır.

Vaktin girdiğini bilirim okunan ezanla.. havaya, kuşlara, duvarlara bakarım “gel” diye çağıran birini görmezden gelircesine… kuşlar onun, hava onun, duvar onun, ben onunum diye ensesine vurup şeytanın, kulağından tutarak sürüklerim bedenimi seccadeye…

Ademler maça dalmışken, Havvalar akşama yemek yetiştirirken vakit basamak basamak çıkar minare merdivenlerini.. devre arası namazını alelacele kılıp, ikinci devresine yetişince rahatlayan adamlara bu nasıl bir rahatlamışlıktır diye sormaz mı “benim ayağımı namazdayken kesin” diyen Hz. Ali..

Allahu ekber deyip euzu besmeleyi çekince; ikinci perdesi seccadede açılır seyrettiğim filmlerin… artistlerimin yüzünü boyar, sesini değiştirir, repliklerini ben yazarım… bir-iki bölüm çektikten sonra “şeytanın senaryomda ne işi var” deyip bir yönetmen şımarıklığıyla yırtıp atarım senaryoyu ve her bir parçası tövbelerimin üstüne düşer yazdıklarımın…

Euzu besmeleyi baştan çekerim nedametle…

Fatihanın “hamd” kelimesine gelince, bir kıpırtı başlar şeytanın çomak soktuğu arı kovanı gibi kaynayan dimağımda. Sevmediğim insanlarla kurduğum diyaloglar yeniden canlanır.. “keşke şunu da deseydim, bunu da..” pişmanlıkları, vızır vızır dolanır başörtümün içinde... “çok şükür ki ağzının payını verdim adamların” diye düşününce; kulağım, gözüm, parmaklarım, burnum ve iç organlarım zonklamaya başlar “neyin şükrünü eda ediyorsun?” diye…

Zar zor bitirince fatihayı ağlamaklı geçerim diğer sureye… en kısa olanı seç der şeytan, resullullahın "kaf, tekvin ve insan" sureleriyle sabah namazını kıldığını unutturarak…

Rükuya eğilince ve boyum yarıma inince ayaklarımın ucu yaklaşır anlıma, ayaklarım derki; “senin de benzinde benimki gibi nasırlar çıkmadıkça bil ki uzaksın secdeye, sâcid olamazsın ben kadar…" o an ayaklarımı omuzlarıma, başımı ayaklarıma vidalayıp dolaşmak isterim caddelerde. Bu başla; topraktan, çamurdan, çöplerin kenarından, kuş pisliklerinin üstünden geçmek isterim, nefsim yüzünü ekşitip namaza dönme kararı alana dek…

En nihayet secdeye gidince;
Bozuk paraların hayali dökülür seccadeye; birini alır cebime koyarım, birini avucumda sımsıkı tutarım, veririm birini üç ekmeği uzatan fırıncıya, ikisini şarküteri reyonundaki adama.. kalanlardan birisi de secdede anlıma yapışır “senin değerin bu kadar” dercesine… kağıt paralar da yüz bulup hışırdamaya başlamadan tüm paraları atarım namazın penceresinden ve şeytanı da “aa bak hadi getir onları bana” diyerek yollarım paraların arkasından.. gülmeyin.. rabbim demiyor mu şeytanın hilesi çok zayıftır diye..

İkinci rekatta süs ve oyunlarla dolu hayatımı rabbimle arama sıralayınca ve aynel yakin’e yaklaşamayınca ve her namazım; dürülüp fırlatılmayı bekleyen kokuşmuş tomarlar haline dönünce işte o an geç kalmaktan korkup çakarım benliğimin küflü tahtasına “ihsan nedir?” sorusuna efendimizin “rabbini görüyormuşçasına namaz kılmandır” cevabını…. Dağları hatırlayıp emanetin büyüklüğünü omuzlarımda hissederim.

Bavullarına saman doldurmuş bir yolcu gibiyim çoğu kez seccade üzerinde dikilirken.. oysa kıyamdaki her beden özgürlüğün kapısında eli bağlı bekleyen asi bir köle değilmidir birazdan salıverilecek?

İçimdeki gevezeleği susturup, rukuya varınca ve secdeye akınca tekrar… tahiyatta aklım başıma gelince… peygamberime, anneme babama selam gönderince Rabbenayı okuyup… işte ancak o zaman bakacak yüzüm kalır omuzlarımdaki iki meleğe…

Sehiv secdesini çoktandır namazın bir parçası gibi kılıyorum. Belki çoğu kez namaz değil sadece sehiv secdesi kılıyorum…

Ayşegül Genç

AKŞAMLARI NE YAPIYORSUNUZ?

2007-11-18T06:44:00.000-08:00

Hayatı biriktiremezsiniz;
ya her anını yaşayacaksınız,ya da ziyan edeceksiniz.
Dümdüz bir soru size: Akşamları evde ne yapıyorsunuz?
Koltuğa uzanıp, hiç tanımadığınız Amerikalı dedektiflerle, hiç
tanımadığınız Amerikalı haydutları mı kovalıyorsunuz? Yoksa yerli dizilere kaptırıp hiç bilmediğiniz konaklarda yaşanan hayatları mı seyrediyoruz?
Dört saat televizyon seyretmenin sekiz saat çalışmak kadar beyni yorduğunu biliyor musunuz?
İki türlü hayat var:
1. Yaşanan hayat,
2. Seyredilen hayat,
Akşamlarınız televizyona kilitliyse, bilin ki,
Hayatı sadece seyrediyorsunuz!
Akşamları evde ne yapıyorsunuz? Akşamlarınızı nasıl geçiriyorsunuz?
"Pek çoğu gibi biz de çekirdek çıtlatıp saatlerce
televizyon izliyoruz" diyorsanız,durup bir düşünün lütfen;dünyaya birkaç kez daha geleceğinize mi inanıyorsunuz? Böyle bir şey olsaydı, şimdiki hayatımızın bir bölümünü ziyan etmek şimdiki kadar acı sonuçlar doğurmayabilirdi belki.
Ne çare ki sadece bir hayatımız var.
Bu da maalesef, çok kısa.
Ortalama altmış yılın yirmi yılı uykuda geçiyor.
Kalan kırk yılın yirmi yılı çocukluk, eğitim, vesaire...
Son yirmi yılı da ziyan edersek, bize yaşanacak bir şey kalmaz.
Akşamlarınızı sadece televizyona veriyorsanız,sayılı nefeslerinizden bir bölümünü çöpe atıyorsunuz demektir!
Çünkü televizyon izleyen kişi hayatta değildir, zira hiçbir şey
yapmamakta, hiçbir değer üretmemektedir; bu da bir anlamda yaşamamak sayılır.
Ne mi yapmalı?..
1. Ailece kitap okuyun, sohbet edin:
Nasıl tanıştığınızı, ilk nerede görüştüğünüzü, sıkılıp sıkılmadığınızı, nerede nasıl evlendiğinizi, nikâh şahitlerinizi, düğününüzü anlatın çocuklarınıza, onları hem dinleyin, hem de okumaya çalışın.
2. Gezin:
Gezmek için ille de bir maksat olması gerekmez, en büyük maksat hayatı paylaşmaktır. Yakınsanız deniz kenarına inin, ayaklarınızı denize sokun ve becerebiliyorsanız taş sektirme yarışına girin. Sonra da güneşin pembe gülücükler saçarak batmasını seyredin.
(İnanın televizyon seyretmekten çok daha keyifli ve dinlendiricidir)
Ormanda hep birlikte yürüyün, ağaçlara isim takın, yol boyu açan çiçekleri sevin ve çocuklarınıza bunlarla sevmeyi öğretin. (Ama bilin ki hayat öğrenmek ve öğretmekten ibaret değildir. Dinlenmek, eğlenmek gibi olgular da hayatın bir parçasıdır) Çocuklarınızla ilişkilerinizde asla öğretmen tavrı takınmayın. Onlarla arkadaşlık etmek dünyanın en keyifli işidir.
3. Akraba ve komşularla ilgi bağı kurun:
Onlara ya gidin, ya da onları size davet edin. Sohbetiniz televizyonsuz olsun ki tadı çıksın. Birbirinizi gerçekten tanımaya çalışın. Bilirsiniz,"Komşu komşunun külüne muhtaçtır."
4. Kültürel ve sanatsal etkinliklere katılın.
(Konferans, seminer, sergi, doğru sinema ve tiyatro) Hayatınızı biraz olsun renklendirecek başka şeyler de bulabilirsiniz. Yeter ki isteyin.Bir şeyi çok isterseniz, Allah sebebini halk eder ve çok istediğiniz şeye ulaşırsınız. "Olmaz ki" diyedüşünüp taleplerinizi ertelerseniz,hiçbir yere ulaşamazsınız.
Aile bağlarının güçlenmesi, paylaşacak şeylerin çokluğuyla mümkündür. Ne kadar çok şey paylaşırsanız aileniz o kadar güçlenecek, o kadar diri duracak ve mutlu olacaktır.
Hatıra defterine televizyon dizilerini yazamazsınız. Oraya
ancak yaşadıklarınızı yazabilirsiniz.
Her gün bir şeyler yaşamalı ve bunları deftere geçirerek geleceğe tarih düşürmelisiniz.
Bugün öyle bir hayat yaşayın ki, yarına da kalsın. Torunlarınıza filan anlatacaklarınız olsun.
Ayrıca unutmayın ki ;Hayatı biriktiremezsiniz;ya her anını yaşayacaksınız,ya da ziyan edeceksiniz.
Artık cevap gelsin:
Akşamları ne yapıyorsunuz?..
Yaşıyor musunuz,
yoksa seyrediyor musunuz?

Can Dündar

'' SEVMEK ''

2007-11-18T06:18:00.001-08:00

"Sevmek" dedim.
"Yoluna ölmek" dedi.

"Yol" dedim.
"Alıp başını gitmek" dedi.

"Gitmek" dedim.
Bir "Ahh" çekip, "Dostlardan ayrılmak" dedi.

"Dost" dedim.
Durdu. Bana baktı. "Dost" diye mırıldandı.
"Yüreğime nasıl koysam bilemediğim" dedi.

"Yürek" dedim.
"Dünyaları içine sığdıramadığım" dedi.

"Dünya" dedim.
"Hayatın bir yüzü" dedi.

"Yüz" dedim.
"Ardında ne gizli bilemediğim" dedi.

"Giz" dedim.
"Hep çözmeye çalıştığım" dedi.

"Çalışmak" dedim.
"Bitmeyecek öykü" dedi.

"Öykü" dedim.
"Binlercesini içimde gizliyorum" dedi.

"Gizlemek" dedim.
"İşte, her şeyin bitimi" dedi.

"Şey" dedim.
"Sevda" dedi.

"Sevda" dedim.
"Peşinden koştuğum" dedi.

"Koşmak" dedim.
"Hayat, bir maraton" dedi.

"Hayat" dedim.
"Öyle kısa ki!" dedi.

"Niçin kısa?" diye sordum.
"Yaşanacak çok şey var, zaman yok" dedi.

"Yaşanması gereken ne var? " diye sordum.
"Aşk" dedi.

"Kaç kere?" diye sordum.
"Bin kere" dedi, "Milyon kere"

"Neden bir kere değil?" diye sordum.
"Bütün aşkların toplamı, en yüce ve tek aşk" dedi.

"Önce ona varsan olmaz mı?" diye sordum.
"Keşke olsa" dedi, "Ama önce yoğrulmak gerek"

"Acı çekmek mi?" diye sordum.
"Evet, aşk acısında yok olmak" dedi.

"Yok olunca!" dedim.
"İşte gerçek aşkta o zaman yaşamaya başlarsın" dedi.

"Gerçek aşk!" dedim.
"Büyük o!" dedi.

Durdum. Durdum. Ve sustum!
"Neden sustun?" diye sordu.

"Yüreğim titredi sanki" dedim.
"Neden?" diye sordu.

"Bilmiyorum" dedim. "Büyük O!"
"Evet" dedi, "Büyük O!"

"Nerede?" diye sordum.
"Her yerde" dedi.

"Nasıl?" diye sordum.
"Yüreğini aç" dedi.

"Yüreğimi açmak!" dedim.
"Bir tebessümle bak her şeye" dedi.

"Tebessüm" dedim.
"Her kapının anahtarı" dedi.

"Kapı" dedim.
"Girmeden bilemezsin" dedi.

"Ya korku!" dedim.
"Bilinmeyenden korkar insan" dedi.

"Ben bilmiyorum" dedim.
"Neyi?" diye sordu.

"Ben'i" dedim.
"Sen kimsin?" diye sordu.

"Ben kimim?" diye sordum.
"Sevgiyle beslenensin" dedi.

"Kimin sevgisiyle?" diye sordum.
"Büyük O'nun" dedi.

Durdum. Durdum. Yine sustum.

"Kimsin?" diye sordum.
"SEN'im" dedi.

hoşsada

Özür dilemek, insanın ayrıcalığıdır.

2007-11-11T12:41:00.001-08:00

Bana yazarak, kendini çok günahkâr görüp, artık varlığından utandığını, Rabbinin karşısına çıkmayı da iki yüzlülük gibi gördüğünü söyleyen kardeşlerim var. Bu kardeşlerimi ümide davet ediyorum; Allah' ın rahmetinden umut kesmemeleri gerektiğini hatırlatıyorum.
Unutmayın ki, bu konuda kimse kimseden daha aşağıda ya da yukarıda değildir. Defterlerimiz açılmadan 'iyi' ya da 'kötü' olduğumuza karar veremeyiz. Çünkü kimse kimsenin gerçekte işlediği günahı bilmiyor; herkes hataları konusunda kendisine sırdaştır. Öyleyse, kendimizi çok günahkâr bilme halini umutsuzluk sebebi değil, Rabbin af dergâhına daha çok yakınlık kazanma fırsatı olarak görelim. 'Senden başka kime gideyim ki..' çaresizliğini ancak o utanç ve pişmanlık halinde yaşarız. Çarenin yalnız O' nda olduğunu içten içe bilme halini samimi tazarrularımız için, gözü yaşlı yakarışlarımız için başlangıç eyleyebiliriz. Böylesi günahların ağırlığının bizi O' nun dergahına götürmesi, hiç günahsızlık sandığımız şımarıklık hallerinden daha hayırlı olabilir. Sonunda kibir ve kendini beğenmişlik üreten bir hatasızlık değil de, bizi mahcup eden, kusurumuzu itiraf ettiren bir hata Rabbimize daha doğrudan bir yakınlık vesilesi olabilir.

***

Tövbe etmek özür dilemektir. Rabbimizin ancak biz insanlara takdir ettiği bir nasiptir özür dilemek. Belki de meleklerden üstün olabileceğimizin sırrı burada saklıdır. Çünkü, melekler hiç hata etmedikleri/edemedikleri için özür dilemeleri gerekmez. Şeytan ise hatasını hata olarak kabullenmediği için özür dilemez. Ancak insan, hata eder, hata ettiğini kabul eder, özür diler.

***

Özür dilememizin Rabbimizce hoş görülmesi, çokça hata edelim de çokça özür dileyelim şımarıklığını da beslememeli. Artık olmuş bitmiş günahlardan, omuzumuzda pişmanlığını ağır bir taş gibi taşıdığımız hatalarımızdan söz ettiğimizde, hoşnut olunan özürden söz edebiliriz. Yani, geçmişe doğru özür dileriz. Geleceğe doğru özürler saklayarak, günahlar planlayamayız. Ki gelecekte yapmamaya azmetmek, karar kılmak, geçmişe dönük özrümüzün de içtenlik göstergesidir. Yoksa, rahmete güvenip de günah işlemiş oluruz. Geçmiş günahlarımız için rahmete sığınmalıyız ama rahmete sığınıp gelecek günahlara niyetlenmemeliyiz.

***

Rabbimizin hatalarımızı ve kusurlarımızı affetmesi, günah ve isyanlarımızı bağışlaması O' na ibadet yollarımızı açık tutmak içindir. Yüzümüzü rahmetine ve bağışlayıcılığına dönük tutmak içindir. Üstelik Rabbimiz bizi affetmekle kalmıyor, bize hatalarımıza rağmen yine şefkat ediyor, merhametini gösteriyor; sanki hiçbir şey olmamış gibi bizi sevmeye devam ediyor. Bize darılmıyor, bizi gözden çıkarmıyor, bizi kendisinden uzaklaştırmıyor. Yoksa, O' na ibadet etmeye yüzümüz tutmaz, O' nun rahmetinden ümidimizi keser, huzuruna varmaya utanırdık. Tövbenin varlığı ve Rabbimiz katında hoşnutlukla karşılanması, bize eşsiz bir nezâketle şunu hatırlatıyor: Rabbinize pişmanlığınızı arz ettiğiniz sürece, Rabbinizden rahmet umduğunuz sürece, O' na giden yolları açık tutarsınız. O tövbe etmenizi sever, size çok merhamet eder. Rabbiniz sizden günahsızlık beklemiyor, ancak içten özürler bekliyor. Sizi O' ndan uzaklaştıran günahınızın çokluğu değil, özrünüzün yokluğudur.

***

İnsan kendi günahını başka herkesten iyi bilir. Başkalarının günahlarına kendi günahımız kadar aşina değilizdir. Öyleyse en çok günahkâr bildiğimiz kişi kendimiz olmalıyız. Şüphesiz Allah kendi günahlarımızı kendi bildiğimizden daha iyi bilir; O'ndan bir şey saklayamayız. Allah ki rahmet sahibidir; rahmeti gereği kusur işleyip yine kendisine dönmemizi ister. Kendimizi hiç günahsız sanmamızdansa, hatamızı bilip pişmanlık ve gözyaşıyla O'na dönmemiz O' nu daha çok hoşnut eder. Şu halde, günahlarımızı en iyi bilen, günahlarımızı bilmemizden hikmetiyle hoşnut olan Rabbimize dönüp O' ndan af dilemeliyiz. Ne kendimizi masum zannedip O'nun affına muhtaç olmadığımızı sanalım, ne de kendimizi çok günahkâr bilip O' nun affından ümidimizi keselim.

Senai Demirci

Kimiz, Kim Olmaya Özeniyoruz?

2007-10-28T12:54:00.000-07:00

GÜZEL kumaşlar satan bir kumaşçı dükkanında iki top basma varmış. Basmalardan biri mütevazi; renkleri ve desenlerinden memnun bir şekilde onu alacak, kıymetini bilecek müşterilerini sabırla beklermiş. Arkadaşı ise daha renkli ve desenleri daha güzel olduğu için bir an önce beğenilmek ister ve bunun için de elinden geleni yaparmış. Mütevazi olan ona hep“Arkadaşım, sakin ol, sabırlı ol; biz birer basmayız; bizim kıymetimizi bilenler bizi almalı; kendini ipekli kumaş gibi ortaya koyup durma; sen ipek değilsin, seni ipek sanıp alanlar ipek olmadığını anlayıp seni geri getirirler, kesildiğinle kalırsın; hem bu halinle bizi dokuyana da hakaret etmiş olursun; seni dokuyan seni basma olarak takdir etmiş; “ben basma değilim” demekle seni dokuyana nankörlük etmiş olursun, yapma böyle, eğer bu desenler sana verildiyse bir maksat içindir, kendini ipek sanman için değil; üzerine bir çamaşır suyu dökülürse bu desenlerden eser kalmaz-desensiz kalıverirsin, o zaman ne yapacaksın" dermiş. Fakat bizim sabırsız basma bütün bunları dinlemez, kendi bildiğini okumaya devam edermiş.Bir gün dükkâna; uzuna yakın, alımlı, kızıl saçlı, yanında iki çocuğu olan, kendinden emin bir kadın girmiş. Bütün kumaşları gözden geçirmiş. Bizim basmanın içi kıpır kıpırmış. Dönüp bana baksın, bak beni nasıl beğenecek diye içi içini yiyormuş. Bir de ne görsün? Kadının gözleri, bizim basmadaymış. Bizim basmanın kalbi yerinden fırlayacakmış neredeyse. Kadın, dükkân sahibine bizim basmayı göstermiş. Dükkân sahibi topu indirmiş raftan. Kadın şöyle bir bakmış basmaya.Yoklamış elleriyle. Basma olduğunuanlamış anlamasına ama desenler, renkler onu cezbetmiş.Diktireceği elbiseye en uygun desenler ve renklermiş. Fakat basma oluşu düşündürmüşbiraz. Neyse demiş, “Bu desenler, bu renkler sendeyken basma oluşunun bir önemi yok. Sana öyle bir model uygulayacağım ki, cümle ipekli elbiselersenin güzelliğini kıskanacak, başın hep dik olacak senin.”Kadın bizimbasmadan iki metre kestirmiş. Çantasını koluna takıp, çocuklarını da alarak evine gitmiş. Terziye gitmeden önce aldığı kumaşı suya bastırması gerekiyormuş. Almış bizim basmayı bir kova suya batırmış. Sabaha kadar kovada kalmış zavallı. Sabah, kadın basmayı çıkarmış kovadan. Suyunu silkmiş, kuruması için ipe asmış. Bizimki şimdi de ipte, güneşin karşısında kurumayıbeklemiş. Kuruyunca kadın alıp ütülemek istemiş. Çünkü buruş buruş olmuşmuş. Ütüleyip tekrar ölçmüş basmayı. Bir de ne görsün?! Bizim iki metrelik kumaş çekmiş kalmış mı bir buçuk metre. Bir de renkleri biraz solmuş mu ne?!Kadın küplere binmiş. Suç sanki kumaşınmış gibi başlamış bağırmaya. Sonra alıp dükkâna götürmüş; kumaşcıya da bir sürü bağırıp çağırdıktan sonra öfkeyle çıkmış dükkândan. Kumaşçı ne yapsın? Kadın bile bile almış onu. Sonra aslını anlayınca geri getirmiş. Bu kaçıncı oluyormuş. Kumaşcı uyarmasına rağmen kadınlar renk ve desenlerine aldanıp alıyor, sonra geri getiriyorlarmış.Kumaşçı ne yapsın şimdi? Her defasında, geri gelen par çayı topa yeniden sarıyormuş. Yine, her zaman yaptığını yapmış; bizim basmanın gelen parçasını topunu sarmış, mütevazi basmanın yanına-eski yerine yerleştirmiş. Bizimkisi acı içindeymiş. Kadına karşı da çok öfkeliymiş; "Beni ipekli elbiseler gibi yapacaktı, beni kandırdı, yerimden etti, üstelik o kadar suyun içinde bekletti, yetmedi ipe astı-güneşte bıraktı, bununla da yetinmedi, kızgın ütüyü her zerreme bastırdı; sonra da çekmişim, renklerim biraz solmuş diye beni geri getirip attı" diye veryansın edip duruyormuş.Mütevazi arkadaşı, ona şefkatle demiş ki; “Gel kardeşim, biraz beni dinle, sabret, unutma ki kadının seni alması için çok çabaladın; bütün desenlerini,renklerini ortaya koydun; basma olduğunu unuttun; onu suçlamakla eline birşey geçmez; gel sen kendine bak, kusuru kendinde görene ne mutlu, böylece düzeltebilirsin kendini; kendi nefsini ıslah edemeyen, baskasını ıslah edemez; gel sen kendinden başla; hem benim tanıdığım bir kumaş örücü var,ondan rica edelim senin kesik yerlerini örsün-tamir etsin, yoksa böyle hep alel usul sarılı kalacaksın, en ufak rüzgarda yerinden oynayacaksın; gel arkadaşım kesiklerini birleştirelim, tamir edelim ki daha büyük sorunlara neden olmasınlar.” Ne dersiniz? Bizim kendini ipekli sanan, basma arkadaşını dinleyecek mi?Yoksa ben böyleyim, ben değişemem, Beğenmiyorsan arkadaşlığımı, sen bilirsin deyip yine hırsına yenilip, aslını kabul etmeyerek zarara düşmeye devam edecek mi? Bilemiyoruz. Fıtrat çok değişmiyor. Fakat kusurlarımızı farkedip büyük bir cehdle değiştirmeye çalışabiliriz. Kabul etmemiz gereken, kusurlu olabileceğimiz gerçeğidir. Bunu kabul ettikten sonra düzeltme çabası da, affedilme çabası da gelecektir. Yeter ki kendimizi kusursuz kabul etmeyelim. Basma iken ipek zannetmeyelim.

Semine Demirci

Aşk Suya Düşünce...

2007-10-28T12:48:00.000-07:00

'e b r u y a d a i r'

Ateş denizi.
Gül bahçesi.
Renk fırtınası
Aşk seması.
Işık ve bakış.
Su üzerinde buluşuyor.
Renk ve ahenk
Suya koşuyor.
Aşkın yüzü suyu hürmetine
ateş suya konuk oluyor.
Gül suda diriliyor yeniden
Renk kalbin derûnuna damlıyor
Su coşuyor, aşk oluyor,
ateş oluyor, alev alıyor.
Su yakıyor ve yanıyor.
Rahmet su yüzüne çıkıyor
Celal ve Cemal dalga dalga nöbetleşiyor
Bir manevi yangın oluyor
bir uhrevi serinlik sunuyor ebru...
Yerçizgisi ile gökçizgisi suya düşen renklerde birleşiyor.
Öylesine belirsiz, öylesine elden gelmez bir form oluyor ebru

Ve ebruzen
Yer ile gök arasında..
Göklerin ötesini yere indirmeye çalışıyor.
Kalbinde beslediği sözsüz şiirleri su üzerine nakşetmeye çalışıyor.
Hep güzel gören gözleri, güzel bakışlarla süslüyor.

Gören gözün ışığı ebru, renk renk
Ve gayba aşina gönlün, gördüğüne razı gelmeyen aklın ayinesi,
Işıltılı, büyülü, ayartıcı.
Aşkı ve tevhidi bir kor tereddüdüyle
Avucunda tutmaya çalışıyor ebruzen.
Gözleri güzelle süslemeye niyetli.
Boyanın su üzerinde kaotik dansından
nice gönüllere güzeller devşiriyor.
Ebruzen aşkını suda arıyor.
Ve buluyor da....

'Güzellik bakanın gözünde saklı' diyor ebruzen..
'Baktığınızı bakışınızla güzel eylersiniz.'
Aynı zamanda, aşkın en yalın tarifi bu
Mecnunun Leylâsı neyse, ebruzenin ebrusu o.
Önce ebruzeninin gözünde güzel ebru
Ebruzen güzel baktığı için güzel görüyor,
güzelin yüzünü öylece su üzerine düşürüyor.

...

Ebrunun verdiği huzur meğer toprağa yakın oluşundan geliyormuş
Sanatkar, semayı temsil eden herşeyi toprak renklerine yansıtıyor
Modern sanatın aksine çığırtkan ve saldırgan renklerle değil,
mutevazı toprak renkleriyle açıyor gönülleri.
Ebru, su üzerindeki toprak renklerinden oluşuyor.
Belki bu yüzden, ebru biraz dünya biraz insan...

Ebru, bir nefis terbiyesi.
Modern yaşamın herşeyi
determinist kalıplara vuran anlayışının aksine,
belirsizliğe razı olmayı belletiyor,
beklemeyi ve tevekkülü öğretiyor.
Ebruzen eserinin son halini başından belirleyemiyor.
Suyun ve boyanın esrarlı dansı,
renklerin ve biçimlerin salınışları arasında
sadece bekliyorsunuz
Tek bir yaprağın kıpırtısına bile bigane kalmayan Küllî İradenin
niyetinizi gerçeğe döndürmesini bekliyorsunuz.
Ebru biraz da kaderi öğretiyor.
En küçük ve sıradan eylemlerinizin
Kainatın Sahibince nasıl da ciddiye alındığını farkediyorsunuz.
Sonsuz gökyüzü altında ve yeryüzünde
değersiz ve terkedilmiş olmadığınızı anlıyorsunuz.
Rengarenk bir ayinede, ebruda, kendinizi yeniden keşfediyorsunuz.

'Ebruyu elinizle değil gönlünüzle yaparsınız' diyor ebruzen.
'Zaten sanatkâr yeni bir şey yapma iddiasında değildir,
sadece var edilmişi yansıtır.
Tasavvuf tabiriyle, 'batını zahire çıkarıyor' ebruzen.
Kainat sayfalarında saklı güzellikleri gün yüzüne çıkarıyor..
Ebru, su üzerine kurulu evreni yine su üzerinde tasvir ediyor.
Ve aslında bu fonksiyonuyla aşkın yine başladığı yere,
yani bakışa, güzel bakışa dönüşünü temsil ediyor.

Ebru, kainatla birebir örtüşüyor.
Modern fiziğin teorik tasvirlerle yakalamaya çalıştığı gerçeği
çoktan beri biliyor ebruzen: hiçbir olayın tekrarı yoktur.
Hiçbirşey tekrar edilebilir olmadığı gibi,
Göründüğü gibi de değil.
Eşyanın rengi, biçimi ve hacmi,
İnsanın eşyaya eklenmesi ile
herşey gerçeküstüne doğru kanatlanıyor.
Ebru, suretin sirete dönüşünü,
gözün gördüğünün gönüle düşüşünü temsil ediyor.

Ebruzenin su ile serüvenidir bu.
Her serüven gibi, nerede başladığı bilinen,
nereye vardığı kestirilemeyen bir serüven.
Ve hangi kalbi fethedeceği bilinmeyen bir akın.
Hangi gönülde durulacağı bilinmez bir coşku..
Ruhunu renge ve ahenge tekne yapıyor ebruzen.
Boyayı kalbinden damlatıyor.
Göze bir sürme gibi çekiyor gönlünün karasını.
Rengi ve ahengi, aşk denizine salıyor
Aşkı suya düşürüyor..
Yakıyor suyu..
Tevhid sırrının yüzüsuyu hürmetine kesret ateşine salıyor suyu.
Ve ahenkle ve renkle serinletiyor insan yüreğini.
Yandıkça su, alev alıyor aşk.
Ve yüreğimiz kanlı bir ebru oluyor.

Senai Demirci

___________________________________________

2007-10-28T11:43:00.000-07:00

'' EBRUNAME ''

Ebrudaki görünen şu nukûşâta iyi bak,
Şuunât-ı ilâhîdir sıfatından ayan Hak
Nakş-ı sun'un pertevinden Hubb-u Rahman âşikâr,
Rûyetullah sırrıdır bu müsemmâdır her varak.

Zan etme ki bu eşkâlin hâlikıyız senle ben,
Gafil olup şirke dalma bir fâildir iş gören,
Fırça, çanak, boya, tekne vâsıtadır bilmiş ol,
Hep suver-i ilmiyyedir mezâhirde görünen.

Türlü türlü şekillerle arz-ı dîdâr eyleyen,
Kitâb, levha, sâir eşya zeyn-i envâr eyleyen,
Şuh ve câzip hatlarıyla kalb-i insan zevkiyâb,
Saltanat-ı ebrûdur bu aşk-ı izhar eyleyen.

Onaltıncı yüzyılında Turan ebru mebdei,
Orda zâhir olmuş amma burda bulmuş neş'eyi,
Yüce Türkler ülkesinde kemâl bulmuş bu hüner,
Rabbim dâim hıfz eylesin ebrû yapan zümreyi.

Ebru demek ebir demek yâni gökteki bulut,
Ab-ı rû da tutar mânâ su yüzüdür et şuhût,
Bir kelâm-ı farisîdir ebrû insan kaşları,
Her tevcihe sezâdır kim mânâsı da pek velût.

Kadîm ecdât yâdigarı müzeyyen bir san'âttır,
Tabiatten mülhem olan bu nakışlar mir'âttir,
Sâni-i Hak sun'undan hep kendi kendin seyreder
Nakış nakkaş şey-i vâhit bir vahdeti hikmettir.

Bu meslekte çok ustalar emek verip yetişmiş,
Biz yetiştik zevâline hepsi Hakka göç etmiş,
Büyük üstat Özbek Şeyhi Ethem Kâmi Efendi,
Hezar-fen, pür mârifet bu san'âtta pîr imiş.

Son zamanlar şems-i ebru gurub etmiş nâgihân,
San'atkârı kalmamış hiç, ne de işten anlayan,
Bir er çıkmış Üsküdar'dan ihyâ etmiş bu zevki,
İsmi hattât Necmeddin'dir tek üstatdır bu zaman.

Üstadımız Necmi Molla çığır açmış bu işte,
Azimkârdır, muktedirdir anlayışta sezişte,
Lâle sünbül karanfille bezendirmiş ebruyu,
Tâlim etmiş tâliplere zevâl yok bu gidişte.

Destizenkte ezilir hep renkli cism-i boyalar,
Sarı zırnık inatçıdır ebrucuyu oyalar,
Zırnık, lâhur, gül bahar, al ebruda hep esastır,
Bu dört renkle çok renk olur bu cümbüşte neler var.

Bu çeşitli boyaların cilvegâhı teknedir,
Rahm-i mâder gibi sanki reng-i vusla teşnedir,
Tekne içre kitre mahlûl bekler sırr-ı fıtratı,
Bazen tutar bazen tutmaz bir acâyip nesnedir.

Ayrı ayrı çanaklarda boyaların kıvamı,
Su, öd ile ayarlanır başlar işin devamı,
Kitreli su üzerine fırçalarla boyalar,
Serpilerek nakşedilir kâğda çıkar tamamı.

Târif gerçi kolay amma tatbikatta güçlük var,
Tecrübesiz yapılırsa insân olur bî karar,
Görünüşe aldanıp da çok kolaymış deme sen,
Bir ihtisas işidir bu âşık olan er yapar.

Mütenevvî şekillidir ebrûların sureti,
Battal, hatip, taramayla gör âsâr-ı kudreti,
Karanfille lâle sünbül papatyayla menekşe,
Taraklı da tezyin eder bu elvân-ı kesreti.

Ebru yapan seyredende gam kasâvet bulunmaz,
Gönülleri tenşit eder zevkle doyum olunmaz,
Yapan hayran, bakan hayran, alan, satan hep ayran,
Bu ebrudan zevk almayan ebrucuya yâr olmaz.

Nazar kıldık kâinata baktım mutlak ebruya,
Vech-i yâri âyan gördüm salât ettim bu Ru'ya,
Kenz-i mahfi tezâhürü aşk-ı Hüdâ nümâyan
Ebru görüp Allah dedim irdim kalbi duyguya.

Bî hududu zevk-i elvan ebruculuk san'âti,
Erbâbının nazarında çoktur onun kıymeti,
Her varakta sırr-ı cemâl âşikârdır zahidâ,
Bu ebrûlar, bu safâlar hepsi aşkın hikmeti.

Ben ebrûya âşık oldum düştüm onun peşine,
Leylâ gibi nazlar etti yaramadı işime,
Bir aralık isyan ettim görmedim hiç iltifat,
İnsaf edip yüzün güldü işler açtı başıma.

Besmeleyle tezgâh açıp ebru yapan kişiyiz,
Fırça ile su üstünde hüner satan kişiyiz,
Üstadımız Özbek Şeyhi hem Necmeddin hocadır,
Büyüklere boyun kesip Hakka tapan kişiyiz.

Ey Mustafa nakş-ı sevda sana neler öğretti,
Derûnunda duran nakkaş "Eynemâ"yı öğretti,
Bab-ı ebrû rehnümadır vech- bâkî fehmine,
Ârif olan bu ezharı bir noktadan seyretti.

Uğur GÖKTAŞ'ın, "EBRU TERİMLERİ SÖZLÜĞÜ" isimli eserinden alınmıştır.